I CSK 261/13

Sygn. akt I CSK 261/13

POSTANOWIENIE

Dnia 27 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa A. S.A. w W.
‎przeciwko Z. […] w Spółce z o.o. w R.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 stycznia 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 31 grudnia 2012 r., sygn. akt I ACa […],

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 3 600 (trzy tysiące
‎ sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania
‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W skardze kasacyjnej dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołano się na oczywistą zasadność skargi. Skarga nie jest jednak oczywiście uzasadniona. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania nie dowodzi bowiem, że Sąd II instancji w sposób oczywiście nieprawidłowy wyłożył lub zastosował prawo. Użyte argumenty nie są niczym więcej niż polemiką z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku. W szczególności nie naruszono przepisów postępowania co do rozpoznania zarzutów apelacji – skoro Sąd II instancji bez zmian utrzymał zaskarżony wyrok, to należy uznać, że podzielił ustalenia faktyczne i oceny prawne sądu I instancji, a zatem nie musiał już tego powtarzać w uzasadnieniu. Pozostałe argumenty użyte we wniosku można by co najwyżej uznać za uzasadnienie podstaw kasacyjnych, lecz już nie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, zważywszy na publicznoprawną funkcję skargi, która nie jest kolejnym środkiem zaskarżenia.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

aw

db