I CSK 2563/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
11 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 11 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Ł.M.
przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w N.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Ł.M.
od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie
z 29 marca 2024 r., I Ca 117/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. odstępuje od obciążenia powoda kosztami postępowania
kasacyjnego;
3. przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Tarnowie
na rzecz adw. K.W. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści 00/100)
złotych, powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług,
tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
(K.G.)
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
I CSK 2563/25
2
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący Ł.M.
powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, wynikającą z tego, że Sąd
Okręgowy uznał, iż odbywanie kary pozbawienia wolności w jednej celi z osobą
cierpiącą na chorobę psychiczną i manifestującą objawy psychotyczne nie godziło
w dobra osobiste powoda. Wskazał również na istotne zagadnienie prawne
związane z praktycznym znaczeniem i wpływem na sytuację osadzonych Zaleceń
Rec (2006)2 Komitetu Ministrów dla państw członkowskich Rady Europy w sprawie
Europejskich Reguł Więziennych.
Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu Najwyższego, oczywista
zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy
wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Oczywiste jest przy
tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy
przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą
zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych
przez skarżącego przepisów prawa i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por.
m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,
OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr
10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).
Uzasadnienie wniosku nie spełniało wskazanych przesłanek już z tego
względu, że bazowało na fakcie przebywania powoda w jednej celi z osobą chorą
I CSK 2563/25
3
psychicznie, który wybiegał poza wiążące Sąd Najwyższy ustalenia faktyczne Sądu
Okręgowego (art. 39813 § 2 k.p.c.). Skarżący zmierzał w tej materii do narzucenia
Sądowi Najwyższemu własnej wizji stanu faktycznego, co koliduje z istotą
postępowania kasacyjnego, która polega na kontroli legalności zaskarżonego
orzeczenia przy związaniu jego podstawą faktyczną.
Z tych samych względów wniosek nie stwarzał podstawy do przyjęcia, aby w
sprawie występowało powołane w nim zagadnienie, które nota bene nie zostało
przez skarżącego w żadnym zakresie rozwinięte.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 102, art. 391 § 1 i
art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
(K.G.)
[SOP]
