I CSK 2553/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
10 października 2025 r.
SSN Paweł Grzegorczyk
na posiedzeniu niejawnym 10 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J.K.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z 20 marca 2024 r., V Ca 596/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża pozwaną kosztami postępowania kasacyjnego,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
I CSK 2553/24
2
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca Bank S.A.
powołała się występowanie w sprawie zagadnień prawnych, dotyczących: a)
skutków eliminacji postanowień przeliczeniowych z umowy kredytu zawartej z
konsumentem, powiązanej z walutą obcą; b) oprocentowania, jakie należy przyjąć
dla wyliczenia odsetek od hipotetycznego kredytu złotowego w razie stwierdzenia,
że skutkiem abuzywności lub nieważności postanowień waloryzacyjnych zawartych
w umowie kredytu indeksowanego (waloryzowanego) jest eliminacja mechanizmu
waloryzacji z umowy i przekształcenie jej w kredyt złotowy. Zwróciła ponadto uwagę
– w zbliżonym kontekście – na potrzebę wykładni art. 3851 § 1 i 2 k.c. w związku z
art. 7 ust. 1 i 8b ust. 1 dyrektywy Rady (WE) nr 93/13 z dnia 5 kwietnia 1993 r. w
sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. Urz. UE L 95,
poz. 29, dalej - „dyrektywa 93/13”) i art. 3851 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 7 ust. 1 i
8b ust. 1 dyrektywy 93/13 oraz art. 3531 k.c. w związku z art. 58 § 1 i 3 k.c.
Zdaniem pozwanej, w sprawie doszło także do nieważności postępowania (art. 379
pkt 5 k.p.c.) w związku z wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji na
posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o
szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i
zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji
kryzysowych (jedn. tekst: Dz. U. z 2021 r. poz. 2095), mimo nierozpoznania
wniosków dowodowych pozwanej.
Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)
wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on
precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten
powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób
abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy
tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002,
nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.
151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK
I CSK 2553/24
3
623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK
547/14).
W świetle utrwalonego stanowiska, w celu uzasadnienia potrzeby wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) konieczne jest
natomiast wykazanie, że określony przepis prawa lub zespół tych przepisów, mimo
że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita
wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w
judykaturze w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych,
które należy przytoczyć (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13
czerwca 2008 r., III CSK 104/08 i z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07).
Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej
zaskarżonym wyrokiem wystąpiły powołane przyczyny kasacyjne.
Przytoczone we wniosku wątpliwości, w zestawieniu z zarzutami skargi
i przedmiotem postępowania przed Sądami meriti, odnosiły się w przeważającym
zakresie do konsekwencji zawarcia w umowie kredytowej powiązanej z walutą obcą
(frankiem szwajcarskim) postanowień umownych wyrażających ryzyko walutowe i
odsyłających do tabel kursowych banku przy przeliczeniu waluty obcej na złote
polskie i odwrotnie. Problematyka ta nie stanowi novum i była nie tylko wielokrotnie,
lecz także wszechstronnie podejmowana w nowszej judykaturze Sądu
Najwyższego w odniesieniu do zbliżonych treścią umów kredytowych oraz w
orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co doprowadziło do
utrwalenia się jednolitych kierunków orzeczniczych, w które wpisywał się
zaskarżony wyrok (por. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z
dnia 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56, wyroki Sądu
Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz.
20, z dnia 10 maja 2022 r., II CSKP 163/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP
464/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 405/22, z dnia 20 czerwca 2022 r., II CSKP
701/22, z dnia 9 września 2022 r., II CSKP 794/22, z dnia 26 stycznia 2023 r., II
CSKP 722/22, z dnia 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22, z dnia 25 maja 2023 r., II
CSKP 1311/22, z dnia 28 lipca 2023 r., II CSKP 611/22, z dnia 25 października
I CSK 2553/24
4
2023 r., II CSKP 820/23, z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22 oraz II CSKP
1753/22, i z dnia 19 stycznia 2024 r., II CSKP 874/22 oraz II CSKP 36/23;
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2022 r., I CSK 1669/22, z dnia
27 kwietnia 2023 r., I CSK 3629/22, z dnia 8 grudnia 2023 r., I CSK 5651/22 i z
dnia 29 maja 2024 r., I CSK 2038/23 oraz powołane tam dalsze orzecznictwo Sądu
Najwyższego; w judykaturze Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zob.
zwłaszcza wyroki z dnia 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, I.W., R.W. przeciwko Bank
BPH S.A., ECLI:EU:C:2021:341, z dnia 18 listopada 2021 r., C-212/20, M.P., B.P.
przeciwko „A.”, ECLI:EU:C:2021:934, z dnia 16 marca 2023 r., C-6/22, M.B.,U.B.,
M.B. przeciwko X S.A.,ECLI:EU:C:2023:216 i z dnia 23 listopada 2023 r., C-321/22,
ZL, KU, KM przeciwko Provident Polska S.A., ECLI:EU:C:2023:911).
W zakresie, w jakim skarżąca wskazywała na wątpliwości dotyczące
oprocentowania hipotetycznego kredytu złotowego, przy założeniu, że takie
przekształcenie umowy miałoby stanowić prawidłowy skutek eliminacji mechanizmu
waloryzacji z umowy kredytu powiązanej z waluta obcą w związku z abuzywnością
jej postanowień, kwestia ta – w świetle powołanego wyżej orzecznictwa – nie mogła
mieć wpływu na wynik postępowania kasacyjnego.
W tym stanie rzeczy, w zestawieniu z przywołanym orzecznictwem unijnym,
jak również judykaturą Sądu Najwyższego, wniosek nie ujawniał potrzeby kolejnej
wypowiedzi orzeczniczej Sądu Najwyższego w objętej nim materii, z
uwzględnieniem publicznoprawnych, ponadindywidualnych funkcji skargi
kasacyjnej.
Stanowisko skarżącej nie stwarzało również podstaw do przyjęcia, aby w
okolicznościach sprawy wystąpiła przyczyna kasacyjna określona w art. 3989 § 1
pkt 3 k.p.c. W tym względzie należało przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym
poglądem orzecznictwa, przy ocenie przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 §
1 pkt 3 k.p.c. badaniu przez Sąd Najwyższy podlega ewentualna nieważność
postępowania przed sądem drugiej instancji (por. np. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 7 maja 2009 r., II CSK 80/09, z dnia 7 czerwca 2013 r., II CSK
720/12, z dnia 29 stycznia 2013 r., V CSK 192/12, z dnia 18 lutego 2016 r.,
V CSK 465/15, z dnia 20 kwietnia 2018 r., V CSK 595/17, z dnia 20 marca 2019 r.,
I CSK 2553/24
5
I PK 63/18 i z dnia 28 marca 2019 r., I UK 114/18), podczas gdy zarzucane we
wniosku uchybienie procesowe odnosiło się do toku postępowania przed sądem
pierwszej instancji. Ubocznie tylko należało zauważyć, że rozważana przyczyna
kasacyjna, mimo przytoczenia jej w petitum wniosku, nie została w ogóle rozwinięta
w jego uzasadnieniu (pkt III uzasadnienia).
Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1,
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
(K.G.)
[SOP]
