I CSK 253/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Piotrowska
12 maja 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 12 maja 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku D.P.
z udziałem N. spółki akcyjnej w P., miasta Ł., E. P., J.P., Bank spółki akcyjnej w W.,
A.P., Bank […]spółki akcyjnej w W., H. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego
Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W., U. Niestandaryzowanego
Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamknięty w W., […] Bank spółki
akcyjnej w W., […] Bank spółki akcyjnej w W, zarządcy V. spółki akcyjnej w
restrukturyzacji w W.
w przedmiocie ustalenia planu spłaty wierzycieli,
na skutek skargi kasacyjnej D.P.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi
z 15 września 2023 r., XIII Gz 209/23,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) oddala wniosek Banku SA w W. o zasądzenie od D.P. na
jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 15 września 2023 r. Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił
zażalenie upadłego nieprowadzącego działalności gospodarczej D.P. wniesione na
postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi z 17 marca 2023 r.
ustalające plan spłaty wierzycieli.
I CSK 253/24
2
Upadły wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do
rozpoznania na przyczynie kasacyjnej objętej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia
przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym
ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania
prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz
eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym
lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd
Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez
stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz
założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą
„przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej
kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia
Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.
Skarżący podniósł, że skarga jest oczywiście uzasadniona, albowiem Sąd
drugiej instancji dokonał wadliwej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i
ustalił plan spłaty wierzycieli niezgodnie z zasadą optymalizacji i z przekroczeniem
możliwości majątkowych i zarobkowych upadłego.
W nawiązaniu do tej przyczyny kasacyjnej należy podnieść, że zgodnie z,
utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, poglądem, oparcie wniosku o
przyjęcie skargi do rozpoznania na jej oczywistej zasadności, nakładało na
skarżącego powinność wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia konkretnych,
przytoczonych we wniosku, przepisów prawa materialnego lub procesowego,
naruszenia dostrzegalnego prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy
prawniczej, bez odwoływania się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, które
nie podlegają badaniu na etapie tak zwanego przedsądu (zob. postanowienia Sądu
I CSK 253/24
3
Najwyższego z 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; z 22
marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156 oraz z 15 czerwca 2018
r., III CSK 38/18). Skarżący powinien zawrzeć w skardze wyodrębniony wywód
prawny wskazujący, w czym przejawia się ,,oczywistość” skargi w przedstawionym
wyżej rozumieniu, czego nie może łączyć z subiektywnym odczuciem strony, że
zaskarżone orzeczenie jest oczywiście niezasadne lub niesprawiedliwe (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego z 5 września 2008 roku, I CZ 64/08; z 19 grudnia
2001 roku, IV CZ 200/01 i z 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08). Oczywiste jest to,
co jest widoczne na pierwszy rzut oka, bez badania i studiowania akt sprawy oraz
prowadzenia bardziej złożonych rozumowań. Należy też przypomnieć, że zgodnie z
powszechnie aprobowanym w orzecznictwie i nauce prawa poglądem, o przyjęciu
skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se nawet oczywiste naruszenie
konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na wydaniu oczywiście
sprzecznego z prawem i nieprawidłowego orzeczenia, które z tych przyczyn nie
może się ostać w obrocie prawnym (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 15
października 2015 r., III CSK 198/15; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15.; z 2
czerwca 2016 r., III CSK 113/16; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16; z 29
września 2017 r., V CSK 162/17; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17; z 18 kwietnia
2018 r., II CSK 726/17 z 5 października 2018 r., V CSK 168/18).
Wniosek skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej ze względu na przyczynę
kasacyjną, wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., nie spełnia tych wymagań,
powszechnie aprobowanych w orzecznictwie i nauce prawa. Skarżący nie
przytoczył we wniosku przepisów prawa, których rażącego naruszenia miałby
dopuścić się Sąd Okręgowy w stopniu decydującym o oczywistej zasadności skargi
kasacyjnej. Nie wykazał widocznej prima vista wadliwości zaskarżonego
orzeczenia. We wniosku polemizuje, w istocie, z oceną dowodów i ustaleniami
faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego postanowienia, co nie jest
dopuszczalne w skardze kasacyjnej ( art. 39813 § 2 i art. 3983 § 3 k.p.c.).
W tym stanie rzeczy, orzeczono, jak w sentencji, nie obciążając skarżącego
kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz wierzyciela Banku S.A. w W., który
wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną (art. 102 k.p.c.).
I CSK 253/24
4
(A.D.)
[a.ł]
