I CSK 2512/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
30 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 30 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa K.T., M.O. i H.T.
przeciwko Bank w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z 19 marca 2025 r., I ACa 1616/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od Bank w W. na rzecz K.T., M.O. i H.T. kwotę 5400
(pięć tysięcy czterysta) złotych z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.
[J.T.]
I CSK 2512/25
2
UZASADNIENIE
Pozwany Bank w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Białymstoku, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku
Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o zapłatę z powództwa K.T., M.O.
i H.T.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał
sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Cztery z nich
dotyczyły występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwie – potrzeby wykładni przepisów budzących
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była
już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo
omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r., I CSK 703/24, wydanym
w sprawie z udziałem pozwanego.
Pierwsze cztery przyczyny kasacyjne wskazane przez bank nie występują
w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 5-7 i opisane szerzej w dalszej części skargi
kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej są
obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to
obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego
przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej –
z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku podstaw do podjęcia działań
unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd
Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem
wyrażonym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko
umotywowano zajęte w niej stanowiska; powtarzanie obecnie tej argumentacji
należy więc uznać za zbędne.
Powyższe tyczy się również przyczyny szóstej, dotyczącej tzw. teorii salda.
Została ona bowiem odrzucona w punkcie trzecim wspomnianej wyżej uchwały.
I CSK 2512/25
3
Z kolei piąta wskazana przez bank przyczyna kasacyjna, w postaci
związanego z art. 3851 § 1 k.c. pytania, czy po dokonaniu przez konsumenta spłaty
kredytu indeksowanego do waluty obcej dopuszczalne jest powołanie się przez
tego konsumenta na niedozwolony charakter części postanowień kontraktu, nie
stanowi istotnego zagadnienia prawnego. Jest bowiem oczywiste, że stan
niezwiązania konsumenta postanowieniami niedozwolonymi występuje ex lege
i ex tunc (zob. uchwałę – 7 – zasadę prawną – SN z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21).
Jeżeli skutkiem tego stanu rzeczy jest brak związania umową w całości, również
występujący ex lege i ex tunc, to – wbrew założeniu banku – niemożliwe jest
w ogóle wykonanie takiej umowy i wygaśnięcie wynikającego z niej stosunku
prawnego. Stosunek taki nigdy bowiem nie powstał. Nadto z żadnego przepisu
prawa nie wynika, by ewentualne wykonanie umowy zawierającej niedozwolone
postanowienia umowne (czyli w sytuacji, gdy – zgodnie z zasadą ogólną – strony
pozostają związane pozostałą częścią kontraktu) pozbawiały konsumenta ochrony.
Stanowisko, które legło u podstaw zagadnienia prawnego, nie może być zatem
uznane za nietrafne, a wykreowany przez skarżącego problem prawny jest jedynie
rzekomy.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że
z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.
przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.
O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik
sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak
w sentencji postanowienia.
[J.T.]
[SOP]
