I CSK 2510/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
24 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 24 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Stowarzyszenia […] w B.
przeciwko Gminie B.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Stowarzyszenia […] w B.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z 19 marca 2025 r., I ACa 1060/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego powoda,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
I CSK 2510/25
2
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód
Stowarzyszenie […] w B. powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej
polegającą na oparciu rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek za opóźnienie od
zasądzonego świadczenia na przepisach ogólnych (art. 481 k.c.) i niezastosowaniu
art. 37 ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym (Dz. U. z 2026 r., poz. 538, dalej – „u.p.z.p.”).
Wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej stawia skarżącemu
szczególnie wysokie wymagania. Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu
Najwyższego, oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego
prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie.
Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy,
czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą
zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych
przez skarżącego przepisów prawa i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por.
m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,
OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr
10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).
Sąd Apelacyjny, zasądzając odsetki od należnego powodowi świadczenia
odszkodowawczego od daty wyrokowania w postępowaniu apelacyjnym, wyjaśnił,
że ustalając taką datę wymagalności roszczenia odsetkowego miał na względzie
art. 481 § 1 k.c. i art. 363 § 2 k.c., z uwzględnieniem, że rozmiar szkody i wysokość
odszkodowania zostały ustalone na datę wyrokowania. Stanowiska tego, mimo jego
lakoniczności, nie można uznać za bezzasadne i wadliwe w stopniu elementarnym i
rażącym, jeżeli zważyć, że również w judykaturze Sądu Najwyższego, przy
aprobacie części doktryny, wyrażane jest zapatrywanie, według którego odsetki
ustawowe naliczane są wprawdzie co do zasady od daty wymagalności roszczenia,
jednak reguła ta doznaje ograniczenia w razie ustalenia wysokości świadczenia
I CSK 2510/25
3
pieniężnego z uwzględnieniem cen z daty orzekania (zob. m.in. wyroki Sądu
Najwyższego z dnia 7 października 2020 r., V CSK 546/18, z dnia 27 maja 2021 r.,
II CSKP 100/21 i z dnia 24 lutego 2022 r., II CSKP 35/22; por. też analizę stanowisk
w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2024 r., I
CSK 3693/23). Należało przy tym zauważyć, że między wytoczeniem powództwa a
wydaniem zaskarżonego wyroku upłynęło blisko 9 lat, biegły sporządzający opinię
w postępowaniu apelacyjnym przyjął za podstawę ustalenia spadku wartości
nieruchomości ceny miarodajne w chwili sporządzania opinii, a z ustalonego stanu
faktycznego nie wynikało, aby dochodzona przez powoda kwota była należna w
zasądzonej wysokości już w dacie wytoczenia powództwa (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2024 r., I CSK 3693/23). Jakkolwiek zatem
w materii tej wyrażane są w judykaturze również poglądy odmienne,
kwestionowanego przez powoda stanowiska nie można było rozważać w
płaszczyźnie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1
pkt 4 k.p.c.
Na ocenę tę nie rzutował art. 37 ust. 9 u.p.z.p. Przepis ten określa termin
spełnienia świadczenia odszkodowawczego, eliminując potrzebę wzywania
dłużnika do zapłaty (por. art. 455 k.c.). Regulacja ta nie wpływa jednak na
konsekwencje wynikające z art. 363 § 2 k.c. dla zakresu świadczenia odsetkowego
należnego wierzycielowi.
Należało tym samym odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1,
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Paweł Grzegorczyk
(K.G.)
[a.ł]
I CSK 2510/25
4
