I CSK 2508/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
17 marca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 17 marca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.
przeciwko Z. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z 23 listopada 2022 r., I AGa 362/21,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i zasądza od powódki na rzecz pozwanej tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego 5400,00 (pięć tysięcy czterysta) zł
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie
w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie
tygodnia od dnia doręczenia powódce odpisu postanowienia
do dnia zapłaty.
(A.T.)
UZASADNIENIE
I CSK 2508/23
2
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania podnosząc, że w
niniejszej sprawie występują istotne zagadnienia prawne.
Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle
konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że
jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć
charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć
rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego
wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w
związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez
sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w
związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21
maja 2013 r., IV CSK 53/13 i z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11 - nie publ.). Konieczne
jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.
Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub
procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną
argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego
rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie
(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07 i z 9 lutego 2011
r., III SK 41/10 - nie publ.).
Problemy prawne sformułowane przez skarżącą zostały ujęte w pytaniach,
czy: (1) art. 4585 § 4 zdanie drugie k.p.c. ma zastosowanie w postępowaniu
apelacyjnym, (2) faktura VAT per se jest dokumentem umożliwiającym
rozporządzanie rzeczą oznaczoną co do gatunku, o którym mowa w art. 348 k.c.,
(3) samo zawarcie z wierzycielem przez dłużnika jako gwaranta umowy, o której
mowa w art. 391 k.c., w której zastrzeżono, że osoba trzecia zaciągnie określone
I CSK 2508/23
3
zobowiązanie albo spełni określone świadczenie na rzecz wierzyciela, powoduje
zwolnienie dłużnika jako gwaranta ze zobowiązań ciążących na nim na podstawie
umowy łączącej go z wierzycielem.
Treść przywołanych wątpliwości oraz ich uzasadnienie nie dostarczają
uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie występują istotne
zagadnienia prawne. Należy w szczególności zauważyć, iż pierwsze pytanie jest
związane z oddaleniem wniosków dowodowych złożonych przez powódkę i nie
uzasadnia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Ustawodawca wyraźnie
uregulował w art. 39813 § 2 k.p.c., iż w postępowaniu kasacyjnym nie jest
dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest
związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego
orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące
ustalenia faktów lub oceny dowodów – art. 3983 § 3 k.p.c. W odniesieniu do
drugiego problemu należy zauważyć, że wskazywane faktury, jako dokumenty
umożliwiające rozporządzanie rzeczą, potwierdzały – zgodnie z ustaleniami
faktycznymi Sądu drugiej instancji – jedynie odbiór rzeczy przez pozwaną, a
kwestia nabycia ich przez podmiot trzeci, mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie,
gdyby treść faktur miała wskazywać na nabycie ich przez pozwaną. Odnosząc się z
kolei do trzeciego pytania, należy wskazać, iż z okoliczności faktycznych nie
wynika, aby pozwana miała zobowiązać się do gwarancji zapłaty należności za
kontrahenta powódki. Ocena tych zagadnień przez Sąd Najwyższy nie mogłyby
więc w ustalonych okolicznościach przemawiać za innym rozstrzygnięciem sporu;
nabywcą towarów powódki był inny podmiot i brak było zobowiązania pozwanej do
spełnienia świadczenia za ten podmiot.
Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołana przez
skarżącą przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób
właściwy wykazana.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
(A.T.)
I CSK 2508/23
4
[a.ł]
