I CSK 2481/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
17 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 17 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w W.
przeciwko F. spółce akcyjnej w W., P. spółce akcyjnej w G.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej F. spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 29 stycznia 2020 r., VI ACa 544/18,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 14 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił
powództwo w odniesieniu do roszczenia głównego; uwzględnił częściowo
roszczenie ewentualne i zasądził na rzecz Agencji Nieruchomości Rolnych w W.:
od pozwanego „F.” spółki akcyjnej w W. 873 692,71 zł wraz z ustawowymi
odsetkami za opóźnienie naliczanymi od: 671 565,55 zł za okres od 26 września
2007 r. do dnia zapłaty i 168 174,59 zł za okres od 11 maja 2013 r. do dnia zapłaty;
od pozwanego „P.” spółki akcyjnej w G. 68 360,25 zł wraz z odsetkami ustawowymi
za opóźnienie naliczanymi od 11 maja 2013 r. do dnia zapłaty, a w pozostałym
zakresie powództwo oddalił.
Wyrokiem z 29 stycznia 2020 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie zmienił
częściowo ww. wyrok w ten sposób, że w punkcie drugim nadał mu następującą
I CSK 2481/25
2
treść: „a) zasądza od F. Spółki Akcyjnej w W. na rzecz Krajowego Ośrodka
Wsparcia Rolnictwa w W. kwotę 1 057 987,79 zł (jeden milion pięćdziesiąt siedem
tysięcy dziewięćset osiemdziesiąt siedem złotych 79/100) z odsetkami ustawowymi
za opóźnienie od kwoty 889 168,29 zł (osiemset osiemdziesiąt dziewięć tysięcy sto
sześćdziesiąt osiem złotych 29/100) od dnia
1 kwietnia 2007 r. do dnia
zapłaty oraz od kwoty 168 819,50 zł (sto sześćdziesiąt osiem tysięcy osiemset
dziewiętnaście złotych 50/100) od dnia 11 maja 2013 r. do dnia zapłaty; b) zasądza
od P. Spółki Akcyjnej w G. na rzecz Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w W.
kwotę 67 715,34 zł (sześćdziesiąt siedem tysięcy siedemset piętnaście złotych
34/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 maja 2013 r. do dnia
zapłaty; a w pozostałej części powództwo oddala”; oddalił apelację powoda i
pozwanego P. S.A. w pozostałej części oraz apelację pozwanego F. S.A. w całości.
W skardze kasacyjnej pozwany F. spółka akcyjna, jako uzasadnienie
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazała na przesłanki przedsądu
przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
Zdaniem skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki
skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).
Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach
kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,
nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,
jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia
z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością
lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia
orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy
dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem
Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania
I CSK 2481/25
3
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej
oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia
rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie
może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie
zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania
w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7
czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada
2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05; z 10 maja 2019 r., I CSK
627/18).
Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka
nie została wykazana. W uzasadnieniu nie powołano argumentów, które mogłyby
świadczyć, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wywód prawny
uzasadniający istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc
cechującego się nowością i dotychczas niewyjaśnionego w orzecznictwie powinien
bowiem wskazywać na wątpliwości kwalifikowane, a nie zwykłe, które mogą być
rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy (zob.
postanowienie SN z 26 września 2019 r., I CSK 228/19). Takich wątpliwości skarga
kasacyjna nie zawiera.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1
pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia
prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,
bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej
instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego
wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia
SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003
r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).
Wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania, sprowadzają się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś
I CSK 2481/25
4
wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono uchybienia w zakresie stosowania
prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom.
Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego
do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej
instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem
postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu
przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,
które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
Jacek Grela
[S.J.]
[a.ł]
