I CSK 2438/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
25 lutego 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 lutego 2025 r. w Warszawie
w sprawie ze skargi M.S.
z udziałem A.B. i B.B.
przy udziale T. spółki z graniczoną odpowiedzialnością w U., Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych w Warszawie i B. w U.
o umorzenie zobowiązań bez ustalania planu spłaty,
na skutek skargi kasacyjnej M.S.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej
z 12 lutego 2024 r., V Gz 106/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(M.M.)
(AG)
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 12 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej oddalił
zażalenia wniesione przez upadłych A.B. i B.B. oraz wierzyciela M.S. na
postanowienie Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z 4 października 2023 r. w
sprawie z wniosku A.L. z udziałem Gminy Miasta G. o ustaleniu planu spłaty
wierzycieli.
Wierzyciel M.S. wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył postanowienie
Sądu drugiej instancji w części, w jakiej oddalone zostało jego zażalenie, oraz
I CSK 2438/24
2
wniósł o uchylenie postanowień sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi
Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi upadli wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi
nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności
uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne
i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany
na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona
w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi
kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony –
co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych
w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi
kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazano oczywistą zasadność skargi. W ocenie skarżącego Sąd Okręgowy
I CSK 2438/24
3
zastosował przepisy ustawy Prawo upadłościowe, które są niezgodne z Konstytucją
RP, albowiem nie zawiera ona przepisu pozwalającego na pozbawienie wierzyciela
w całości albo w części przysługującej mu wierzytelności pieniężnej.
Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi
kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz
szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają
uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje
prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to
twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia
prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie,
przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienia SN:
z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02; z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05;
z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). W analizowanej skardze kasacyjnej nie
wykazano tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Podniesione
zarzuty stanowią jedynie polemikę z wykładnią przepisów prawa dokonaną przez
sąd.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
[a.ł]
