I CSK 2425/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
22 października 2025 r.
SSN Jacek Grela
na posiedzeniu niejawnym 22 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa L. Ltd. w M.
przeciwko S. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w O.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej L. Ltd. w M.
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
z 6 lutego 2024 r., XII Ga 582/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej 4050 (cztery tysiące
pięćdziesiat) złotych kosztów postępowania kasacyjnego z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w
spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia
od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do
dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
L. Ltd. w M. (B.) domagał się zasądzenia 68 494,50 zł tytułem
odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od 1 marca 2018 r. do
dnia zapłaty.
Wyrokiem z 18 maja 2023 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa- Śródmieścia
w Krakowie oddalił powództwo.
I CSK 2425/24
2
Wyrokiem z 6 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił apelację.
W skardze kasacyjnej powód, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi
do rozpoznania, wskazał na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 pkt
1 i 2 k.p.c.
Skarżący podniósł, z jednoczesnym powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2
k.p.c., występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, jak również
potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki
skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).
Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach
kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,
nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,
jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia
z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością
lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia
orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy
dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem
Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej
oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia
rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie
może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie
zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania
w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7
I CSK 2425/24
3
czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada
2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05; z 10 maja 2019 r., I CSK
627/18).
Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2
k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości,
określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne
mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy,
a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących
w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez
sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,
dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni
przepisu (zob. m.in. postanowienia SN: z 15 października 2002 r. II CZ 102/02; z 28
marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 i z 8 lipca 2008 r., I
CSK 111/08).
Skarżący potraktował zamiennie powołane przesłanki przedsądu, do czego
nie ma podstaw szczególnie w sytuacji, gdy istnienie przesłanki przewidzianej w art.
3989 § 1 pkt 2 k.p.c. zostało uzasadnione rozbieżnościami w orzecznictwie. Skoro
bowiem na tle wykładni przepisu powstały rozbieżności w orzecznictwie Sądu
Najwyższego, to znaczy, że zajął on już stanowisko w tej kwestii i to nie jeden raz.
Nie można zatem budować w oparciu o te same wątpliwości istotnego zagadnienia
prawnego, które charakteryzuje się tym, że jest nowe, jeszcze nierozstrzygnięte
przez Sąd Najwyższy (por. postanowienie SN z 15 grudnia 2016 r., I CSK 315/16).
Jedynie na marginesie należy wskazać, że szczegółowa analiza sprawy
prowadzi do wniosku, że powyższe przesłanki nie zostały wykazane. W skardze
kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie
spełniona została któraś z przesłanek przyjęcia sprawy do rozpoznania. W ocenie
Sądu Najwyższego skarga kasacyjna nie wskazuje na wątpliwości kwalifikowane,
a jedynie zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku
rozpoznawania sprawy.
I CSK 2425/24
4
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,
które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i
99 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Jacek Grela
[S.J.]
[a.ł]
