Sąd Najwyższy

I CSK 232/13

postanowienie SN z dnia 2014-01-15

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaI CSK 232/13
Data orzeczenia2014-01-15
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział I
SędziowieSSN Tadeusz Wiśniewski, SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący), SSN Tadeusz Wiśniewski (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt I CSK 232/13

POSTANOWIENIE

Dnia 15 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa E. H.
‎
przeciwko […] Towarzystwu Ubezpieczeń S.A. w W.
‎
o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 stycznia 2014 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt VI ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z tych przesłanek.

Strona pozwana opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania o potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz oczywistą zasadność skargi. Wniosku skarżącej nie sposób jednak podzielić.

Nie można w szczególności uznać, że przepisami wymagającymi wykładni są art. 6, 61 i 808 § 4 k.c. oraz art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o  ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i  Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Brzmienie tych przepisów z  punktu widzenia potrzeby procesowej sprawy nie budzi wątpliwości, a poza tym, co najważniejsze, przepisy te zastosowano w sprawie prawidłowo. Sąd wyjaśnił mianowicie, czy klauzula, którą posługuje się strona skarżąca w relacjach z  konsumentami nie kształtuje ich praw i obowiązków w sposób sprzeczny z  dobrymi obyczajami, rażąco naruszając ich interesy.

Szczegółowa analiza skargi nie prowadzi także do wniosku, że jest ona oczywiście uzasadniona.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).

aw

es

Zapytaj AI o to orzeczenie