I CSK 2288/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
2 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 2 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.Z.
przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w I.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej M.Z.
od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu
z 12 października 2023 r., I Ca 266/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego
na rzecz pozwanego
3. przyznaje radcy prawnemu M.K. od Skarbu Państwa - Sądu
Okręgowego w Elblągu kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści),
powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w
postępowaniu kasacyjnym oraz kwotę 113,40 zł (sto trzynaście,
czterdzieści) tytułem zwrotu poniesionych wydatków.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
I CSK 2288/25
2
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna powoda od wyroku Okręgowego w Elblągu z dnia 12
października 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem
się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości.
Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia
prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazana przez skarżącego podstawa
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi. Brak jest także podstaw
by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje
podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 23 k.c., w zakresie
wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu, że stosownie do art. 3989 § 1
pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba
dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności
w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich
interpretacji. Skarżący nie wskazał w sposób przekonywający na istnienie tego
rodzaju wątpliwości. Nie przedstawił także argumentacji pozwalającej stwierdzić, że
występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie. Takie stwierdzenie
wymaga przytoczenia przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą
rozbieżność w wykładni, czego skarżący nie uczynił. Nie wskazują bowiem na to
dostatecznie orzeczenia powołane przez skarżącego.
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).
I CSK 2288/25
3
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102
w zw. z art. 98 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
[SOP]
