I CSK 2273/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
30 października 2025 r.
SSN Marcin Łochowski
na posiedzeniu niejawnym 30 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa S.B.
przeciwko Bank w W.
o ustalenie ewentualnie o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 3 lutego 2025 r., V ACa 870/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Bank w W. na rzecz S.B. 2700 złotych kosztów
postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia niniejszego postanowienia Bank w W. do dnia
zapłaty.
(M.M.)
UZASADNIENIE
Pozwany Bank w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Katowicach z 3 lutego 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego
uchylenie w całości, jak również o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego w
Rybniku z 23 września 2022 r. i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie
powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak
również o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do
I CSK 2273/25
2
ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 4 ust. 2,
art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie
nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej: „dyrektywa 93/13”),
art. 65, 354, 358 § 2, art. 3851 § 1 i 2, art. 3852 k.c., art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 29
sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (dalej: „pr.bank.”) oraz art. 189 k.p.c. Ponadto
skarżący powołał się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne:
1) Czy w przypadku uznania w wyniku kontroli incydentalnej obecnych
w umowie o kredyt indeksowany kursem waluty obcej klauzul spreadowych
nieokreślających głównego przedmiotu umowy, za niedozwolone (nieuczciwe)
warunki umowne, prawidłowe jest przyjęcie nieważności całej umowy, skoro
klauzule ryzyka walutowego, określające – zgodnie z jednolitym orzecznictwem
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – główny przedmiot tej umowy, nie
stanowią niedozwolonych (nieuczciwych) warunków umownych?
2) Czy w przypadku uznania w wyniku kontroli incydentalnej obecnych
w umowie o kredyt indeksowany do waluty obcej klauzul odnoszących się do
indeksacji kredytu kursem waluty obcej za niedozwolone (nieuczciwe) warunki
umowne i w konsekwencji przyjęcia upadku umowy jako konsekwencji
wyeliminowania z niej mechanizmu indeksacji, kierując się zasadą utrzymania
umowy w mocy oraz mając na uwadze postulat przywrócenia sytuacji prawnej
i faktycznej konsumenta, w jakiej znajdowałby się on w przypadku braku
nieuczciwych warunków umownych, prawidłowe jest odwołanie się, jako do
podstawy dla określenia oprocentowania zobowiązań kredytowych wyrażonych
w walucie polskiej, do stawki referencyjnej WIBOR, skoro w umowie wiążącej
strony stawka ta występuje i jest ona definiowana jako odnosząca się do kredytów
nieindeksowanych, wyrażonych w walucie polskiej?
3) Czy wobec umożliwienia kredytobiorcom posiadającym kredyty
denominowane lub indeksowane do waluty innej niż waluta polska dokonywania
I CSK 2273/25
3
spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz dokonania przedterminowej spłaty pełnej
lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w tej walucie na podstawie art. 69 ust. 3
pr.bank., wziąwszy pod uwagę aksjomat racjonalności krajowego ustawodawcy,
uzasadnione jest przyjęcie, że kredyty denominowane lub indeksowane do waluty
innej niż waluta polska są kredytami udzielonymi w złotych polskich, skoro
dokonanie przez kredytobiorcę spłaty raty kapitałowo-odsetkowej albo dokonanie
przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio
w walucie, do której denominowany lub indeksowany jest kredyt, prowadzi do
skutecznego spełnienia świadczenia wynikającego ze stosunku zobowiązaniowego
w postaci umowy kredytu oraz zaspokojenia wierzyciela w osobie kredytodawcy,
bez konieczności dokonywania jakichkolwiek przeliczeń bądź innych operacji
walutowych wpłacanych przez kredytobiorcę środków w walucie innej, niż waluta
krajowa?
W odpowiedzi na skargę powód wniósł o odmowę przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie
wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania,
jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem
rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga
przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych
stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany
w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego
potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny
i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,
podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią
prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (zob. np. postanowienia SN: z 15
października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14; z 19 czerwca
2018 r., IV CSK 56/18).
I CSK 2273/25
4
Natomiast istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego
wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno,
przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się
w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń
(postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być
przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi
Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej
subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia SN: z 15
października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02;
z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).
W zakresie zarówno wykładni art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13, art.
65, 354, 358 § 2, art. 3851 § 1 i 2, art. 3852 k.c., art. 69 ust. 3 pr.bank., jak
i istotnych zagadnień prawnych poruszonych w skardze Sąd Najwyższy odsyła do
uchwały składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r.,
III CZP 25/22, przypominając, że według art. 87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.
o Sądzie Najwyższym uchwała składu całej izby, z chwilą jej podjęcia, uzyskuje
moc zasady prawnej, co oznacza, że wiąże inne składy Sądu Najwyższego (zob.
art. 87 i 88 ustawy o Sądzie Najwyższym). Poruszone w skardze zagadnienia
zostały poddane w powyższej uchwale obszernej i wyczerpującej analizie. Nie ma
więc potrzeby ponownej wypowiedzi Sądu Najwyższego w tych kwestiach.
Skarżący nie sporządził też w sposób prawidłowy uzasadnienia wniosku
o przyjęcie skargi do rozpoznania w zakresie potrzeby wykładni wskazanych
w skardze przepisów. Pomimo bowiem wskazania szeregu przepisów, które
zdaniem skarżącego, wymagają dokonania wykładni, co powinno wiązać się
z odrębnym uzasadnieniem dla każdego z nich, skarżący sporządził uzasadnienie
wspólne dla kilku przepisów (s. 9-15 skargi kasacyjnej).
Odrębne uzasadnienie skarżący sporządził jedynie dla wykazania potrzeby
wykładni art. 189 k.p.c. Przepis ten był już jednak przedmiotem licznych
i wyczerpujących wypowiedzi Sądu Najwyższego (zob. np. uchwałę składu siedmiu
sędziów z 15 marca 2006 r., III CZP 106/05; uchwałę z 14 marca 2014 r., III CZP
I CSK 2273/25
5
121/13; wyroki: z 18 marca 2011 r., III CSK 127/10; z 2 lipca 2015 r., V CSK
640/14; z 2 lutego 2017 r., I CSK 137/16). Możliwość domagania się ustalenia
braku związania umową kredytu (nieważności umowy) w sytuacji jednoczesnego
dochodzenia roszczeń pieniężnych nie budzi w orzecznictwie Sądu Najwyższego
wątpliwości (zob. m.in. wyroki: z 17 marca 2022 r., II CSKP 474/22; z 1 czerwca
2022 r., II CSKP 364/22).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 oraz
§ 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie obciążył
skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.
(D.Z.)
[SOP]
