I CSK 227/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Krzysztof Grzesiowski
17 grudnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 17 grudnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J.G. i W.Z.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 28 czerwca 2024 r., I ACa 1527/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. obciąża pozwaną kosztami postępowania kasacyjnego,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
(G.N.-J.)
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 31 stycznia 2023 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu ustalił,
że bliżej określona umowa o kredyt mieszkaniowy zawarta 26 marca 2009 r.
pomiędzy powodami J.G. i W.Z. a Bank1 spółką akcyjną w W., którego następcą
prawnym jest pozwana Bank spółka akcyjna w W., jest nieważna; zasądził od
strony pozwanej łącznie na rzecz powodów kwotę 54 541,88 zł wraz z bliżej
określonymi ustawowymi odsetkami za opóźnienie; zasądził od strony pozwanej
I CSK 227/25
2
łącznie na rzecz powodów kwotę 64 361,36 CHF z bliżej określnymi ustawowymi
odsetkami za opóźnienie; oddalił powództwo w pozostałym zakresie i rozstrzygnął o
kosztach procesu.
2. Na skutek apelacji pozwanego Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem
z 28 czerwca 2024 r. oddalił apelację i orzekł o kosztach postępowania
apelacyjnego.
3. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiódł pozwany.
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując się
na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący stwierdził,
że w sprawie występują następujące istotne zagadnienia prawne:
a) czy w konstrukcji umowy kredytu denominowanego wskazana w umowie kwota
kredytu w walucie obcej stanowi „kwotę salda technicznego”, które ma służyć tylko
do przeliczenia, w dniu uruchomienia kredytu, wysokości należnego kredytobiorcy
świadczenia w złotych polskich, czy też wskazana w umowie kredytu
denominowanego kwota kredytu w walucie obcej stanowi w istocie kwotę
zobowiązania banku do oddania do dyspozycji kredytobiorcy udzielonego mu
kredytu?
b) czy bank zobowiązując się do oddania do dyspozycji kredytobiorcy środki
pieniężne zgodnie z art. 69 ust. 1 Prawa bankowego spełnia swoje świadczenie
główne z umowy kredytu tj. oddaje do dyspozycji kredytobiorcy te środki dopiero
z chwilą ich przekazania, w wykonaniu dyspozycji kredytobiorcy, na oznaczony
w umowie cel, czy też świadczenie to spełnia już z chwilą umożliwienia
kredytobiorcy wykorzystania tych środków pieniężnych, które następuje poprzez
wydanie bankowi więżących dyspozycji uruchomienia kredytu zgodnie z warunkami
określonymi w umowie?
4. Powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej, a także o zasądzenie od strony
pozwanej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I CSK 227/25
3
5. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W judykaturze
już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (zob.
np. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in.,
że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania
cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę
interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa
oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń
wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie
zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie
sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji
tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach
której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap
postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony wyłącznie do zbadania
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; nie służy zaś
merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej
z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wówczas
usprawiedliwione.
6. Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna
strony pozwanej mimo obszerności wywodów nie zawiera argumentów
wystarczających dla uznania, że w sprawie spełniona została przesłanka z art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c. uzasadniająca przyjęcie sprawy do rozpoznania.
7. Oba sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne koncentrują się
wokół kwestii, czy kredyt denominowany w walucie obcej jest kredytem walutowym
czy też kredytem udzielonym z złotych polskich (drugie zagadnienie dotyczy tej
kwestii pośrednio – jego rozstrzygnięcie ma według skarżącego przesądzić tezę
leżącą u podłoża zagadnienia pierwszego). Skarżący formułując zagadnienia
prawne w istocie podważa zasadność przyjęcia w uwarunkowaniach sprawy,
iż udzielony powodom kredyt denominowany do waluty obcej jest kredytem
I CSK 227/25
4
udzielonym w złotych polskich. Teza ta nie ma jednak potwierdzenia
w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który stoi na stanowisku, że umowy kredytu
denominowanego lub indeksowanego do waluty innej niż waluta polska są
kredytami udzielonymi w złotych polskich (zob. np. wyroki SN: z 27 kwietnia 2023 r.,
II CSKP 1027/22, i z 23 września 2025 r., II CSKP 57/24). Okoliczność, że powód
od samego początku mógł spłacać kredyt w walucie CHF nie powoduje,
że zaciągnięty przez niego kredyt był kredytem walutowym, skoro powód mógł
również dokonywać spłat w walucie PLN. Nie jest kredytem walutowym taki,
w którym w umowie wskazana została jako tzw. kwota kredytu waluta obca,
natomiast uruchomienie, tj. spełnienie świadczenia przez bank, nastąpić ma
zgodnie z umową w walucie polskiej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 31 stycznia
2023 r., II CSKP 334/22). W przypadku kredytu walutowego kwota kredytu jest
wyrażona w walucie obcej, w takiej walucie udostępniona kredytobiorcy i w takiej
walucie również jest dokonywana spłata kredytu. Kredytobiorcy przysługuje
wówczas wobec kredytodawcy roszczenie wyrażone w walucie obcej,
tzn. kredytobiorca może żądać od kredytodawcy wypłaty kwoty kredytu w walucie
obcej (zob. też wyroki SN: z 7 listopada 2019 r., IV CSK 13/19; z 30 września
2020 r., I CSK 556/18; z 13 maja 2022 r., II CSKP 405/22; z 31 stycznia 2023 r.,
II CSKP 334/22 z 27 marca 2024 r., II CSKP 1258/22; postanowienia SN:
z 13 sierpnia 2024 r., I CSK 1109/23; z 20 lipca 2023 r. I CSK 6022/22, i z 30 lipca
2025 r., I CSK 506/25). W świetle powyższego wypadało uznać, że sformułowane
zagadnienia prawne nie spełniają wymogów wynikających z art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c., nie mają bowiem przymiotu nowości.
8. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
9. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
10. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 108
§ 1 i art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Krzysztof Grzesiowski
I CSK 227/25
5
(G.N.-J.)
[SOP]
