I CSK 226/22

Sygn. akt I CSK 226/22

POSTANOWIENIE

Dnia 29 kwietnia 2022 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa P. K. i K. D. K.
‎przeciwko U. J. C.
‎przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w W.
‎o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 kwietnia 2022 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powodów

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt I ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do  rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący oparli wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na jej oczywistej zasadności.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że   istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z  dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie  publ.).

W ocenie skarżących, oczywista zasadność skargi polega na całkowitym niezrozumieniu przez Sąd Apelacyjny w (…) istoty instytucji wyzysku określonego w art. 388 § 1 k.c., co stanowiło praprzyczynę wszystkich uchybień popełnionych przez Sąd i zaważyło na wadliwości zaskarżonego wyroku.

Okoliczności wskazane przez skarżących nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia.

Należy zauważyć, że Sąd Apelacyjny ocenił, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wyzysku. Wysokość świadczenia pozwanej przewyższyła w rażącym stopniu świadczenie drugiej strony umowy, a dodatkowo zaistniały również przesłanki subiektywne w postaci wyzyskania przymusowego położenia pozwanej i jej niedoświadczenie; konsekwencją spełnienia przesłanek z  art. 388 k.c. powinno być unieważnienie całej umowy, co skutkowało oddaleniem powództwa o zobowiązanie. Wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżących, ocena powyższa nie może być uznana za rażąco wadliwą i stanowiącą przejaw niezrozumienia istoty wyzysku.

Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa.

Wobec powyższego nie można uznać, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.

Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).