I CSK 2122/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Krajewski
2 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 2 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J.F.
przeciwko syndykowi masy upadłości Banku spółki akcyjnej w W.
o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej syndyka masy upadłości Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 16 stycznia 2024 r., I ACa 3237/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem częściowym z 16 stycznia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach
oddalił apelację pozwanego – syndyka masy upadłości Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 13 grudnia 2022 r., w którym Sąd
m.in. ustalił, że nie istnieje stosunek prawny wynikający z umowy kredytu zawartej
między powódką a Bankiem.
W toku postępowania apelacyjnego Sąd Apelacyjny zawiesił postępowanie
w sprawie i podjął je w zakresie objętym roszczeniem o ustalenie z udziałem
syndyka masy upadłości Banku spółki akcyjnej w W.
Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego,
zaskarżając ten wyrok w całości. Powołał się na występowanie w sprawie istotnego
I CSK 2122/24
2
zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), w ramach którego pyta, czy
postępowanie sądowe z powództwa kredytobiorcy o ustalenie nieistnienia stosunku
prawnego z umowy kredytu waloryzowanego (indeksowanego albo
denominowanego) do waluty obcej, wytoczone przeciwko upadłemu bankowi
(kredytodawcy), jest sprawą „o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy
upadłości” w rozumieniu art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo
upadłościowe i tym samym podlega zawieszeniu na podstawie art. 174 § 1 pkt 4 lub
art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 144 ust. 1 i w zw. z art. 145 ust. 1 Prawa
upadłościowego do czasu rozpoznania zgłoszenia na liście wierzytelności lub,
odpowiednio, odmowy uwzględnienia wierzytelności na liście wyczerpania trybu
określonego ustawą?”.
Wskazał również, że w sprawie występuje potrzeba wykładni przepisów
prawnych wywołujących poważne wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie sądów
(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 144 ust. 1 i w zw.
z art. 145 ust. 1 Prawa upadłościowego oraz art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art.
144 ust. 1 w zw. z art. 145 ust. 1 Prawa upadłościowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Zagadnienie, które formułuje skarżący, zostało już rozstrzygnięte
w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W uchwale z 19 września 2024 r., III CZP 5/24
(OSNC 2025, nr 4, poz. 42), Sąd Najwyższy wskazał bowiem, że postępowanie
sądowe z powództwa kredytobiorcy będącego konsumentem o ustalenie
nieistnienia stosunku prawnego z umowy kredytu, prowadzone przeciwko bankowi,
co do którego w toku postępowania ogłoszono upadłość, nie jest sprawą
„o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości” w rozumieniu art.
145 ust. 1 Prawa upadłościowego, a tym samym może być podjęte z chwilą
ustalenia osoby pełniącej funkcję syndyka. Nie można także uznać, by w sprawie
I CSK 2122/24
3
występowała potrzeba wykładni wskazanych w skardze kasacyjnych przepisów.
Dokonanie jej przez Sąd Najwyższy miało bowiem doprowadzić sprowadzać się do
rozstrzygnięcia tożsamej kwestii, która była przedmiotem przywołanej wyżej
uchwały.
Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Marcin Krajewski
(E.M.)
[SOP]
