I CSK 208/15

Sygn. akt I CSK 208/15

POSTANOWIENIE

Dnia 16 grudnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z wniosku D. P.
‎przy uczestnictwie W. P.
‎o podział majątku wspólnego,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 grudnia 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania
‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Krośnie
‎z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt I Ca 298/13,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni kwotę
‎ 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu
‎ kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w  orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i  uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uczestnik W.P. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Krośnie wydanego w dniu 16 września 2014 r. w sprawie z wniosku D. P. o podział majątku wspólnego.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący wskazał, że w  sprawie występują dwa istotne zagadnienia prawne. Pierwsze z nich sprowadza się do pytania, czy w czterech szczegółowo opisanych przypadkach uzasadnione jest dokonanie zmiany orzeczenia Sądu pierwszej instancji w oparciu o zasady współżycia społecznego. Drugie pytanie odnosi się do chwili ustalania stanu udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, jeżeli skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić z przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSCN 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II  CKN 447/01, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 4  sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia tych wymagań. Pierwsze pytanie odnosi się szczegółowo do okoliczności faktycznych sprawy i w istocie jest pytaniem o rozstrzygnięcie tej konkretnej sprawy. Drugie, ogólnie sformułowane zagadnienie nie zawiera żadnej, zaprezentowanej w  odrębnym wywodzie, argumentacji prawnej wskazującej na istotność przedstawionych pytań. Uczestnik przedstawił jedynie własne stanowisko sprzeczne z przyjętą przez Sąd drugiej instancji zasadą ustalania stanu i wartości majątku wspólnego. Ponadto w żadnym z postawionych pytań nie wskazuje się normy prawnej, na tle której powstały wątpliwości i to normy przytoczonej w  podstawach skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, jak w  sentencji pkt 2, na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i  398²¹ k.p.c. oraz § 6a pkt 7, § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461; zm.: Dz. U. z 2015 r. poz.  616).