Sąd Najwyższy

I CSK 204/17

postanowienie SN z dnia 2017-10-05

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaI CSK 204/17
Data orzeczenia2017-10-05
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział I
SędziowieSSN Kazimierz Zawada, SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący), SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt I CSK 204/17

POSTANOWIENIE

Dnia 5 października 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa małoletniego D. D. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego M. D.
‎
przeciwko M. S.
‎
o ustalenie ojcostwa i roszczenie z tym związane,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2017 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Okręgowego w W.
‎
z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt IV Ca […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od powoda reprezentowanego przez przedstawicielkę ustawową M. D. na rzecz pozwanego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Tak ujęta instytucja tzw. przedsądu jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także ze sformułowanymi przez Radę Europy zaleceniami wskazującymi na możliwość wprowadzenia środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Małoletni powód reprezentowany przez przedstawicielkę ustawową, matkę, M. D., zarzucił w skardze kasacyjnej wyrokowi Sądu Okręgowego z dnia 7 września 2016 r. naruszenie art. 278 k.p.c. przez zaniechanie przez Sąd  zasięgnięcia opinii biegłych w zakresie możliwości posiadania przez pozwanego większej ilości profili DNA (chimeryzmu DNA), a wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej uzasadnił występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: czy sąd jest władny ocenić samodzielnie bez zasięgnięcia opinii biegłych wnioski dowodowe odwołujące się do rozwoju wiedzy i postępu w nauce, jeżeli są one sprzeczne z dotychczasową wiedzą i doświadczeniem sądu orzekającego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Kwestia podniesiona w skardze kasacyjnej nie spełnia tych wymagań. Ojcostwo pozwanego wykluczają badania DNA wykonane w Polsce i we Włoszech. Wnioski obu badań są jednoznaczne. Miano przy tym na względzie - co jest istotne dla zjawiska chimeryzmu DNA - że strony nigdy nie miały przeszczepu szpiku, ani przetaczanej krwi w okresie sześciu miesięcy przed badaniami (k. 634). Nie było zatem w okolicznościach sprawy przesłanek do wnioskowanego uzupełniania opinii biegłego. Sąd bowiem ma obowiązek dopuścić dowód z opinii innego biegłego tylko wtedy, gdy zachodzi taka potrzeba, w szczególności, gdy przeprowadzona opinia zawiera istotne luki, jest nieprzekonywająca, niekompletna, wadliwie przedstawia lub pomija istotne okoliczności, nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna. W judykaturze utrwalił się pogląd, że sąd nie jest zobowiązany do dopuszczenia dowodu z opinii kolejnego biegłego z tej tylko przyczyny, że dotychczasowa opinia jest dla strony niekorzystna.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 4 ust. 1 pkt  5 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.).

aw

jw

Zapytaj AI o to orzeczenie