I CSK 200/15

Sygn. akt I CSK 200/15

POSTANOWIENIE

Dnia 16 grudnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa A. K.
‎przeciwko T. - sp. z o.o. w K.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 grudnia 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie
‎z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa 379/14,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc
‎ osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w  orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i  uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Powódka A. K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie wydanego w dniu 27 listopada 2014 r. w sprawie przeciwko T. Spółce z o.o. w K. o zapłatę.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach przewidzianych w art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Skarżąca wskazała, że w związku z niniejszą sprawą istnieje potrzeba wykładni przepisu art. 647¹ § 2 k.c. w zw. z art. 60 k.c. co do kwestii, czy wskazane przepisy prawa pozwalają na przeprowadzenie dowodu (poza dowodem z doręczonego dokumentu) w zakresie uzyskania wiedzy przez inwestora o należnym podwykonawcy wynagrodzeniu, co statuuje odpowiedzialność solidarną inwestora i generalnego wykonawcy. Ponadto w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące art. 647¹ § 2 k.c. w zw. 60 k.c., tj.: „czy zapis w umowie pomiędzy inwestorem i generalnym wykonawcą o  zakazie zlecania prac budowlanych podwykonawcom może stanowić podstawę ochrony prawnej inwestora i zwalnia go od odpowiedzialności solidarnej, w sytuacji gdy nie podjął żadnych działań w związku z posiadaną wiedzą o wykonywanych pracach przez podwykonawców, a zwłaszcza nie wyraził nawet jednorazowo sprzeciwu w zakresie wykonywanych prac?; czy takie działanie (zaniechanie) inwestora jest objęte ochroną prawną?”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, jeżeli skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić z przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSCN 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II  CKN 447/01, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 4  sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).

Zagadnienie tzw. zgody czynnej inwestora na zawarcie umowy z  podwykonawcą nie jest zagadnieniem nowym i dotąd nierozstrzygniętym w  orzecznictwie. Wielokrotnie było ono przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego (por. uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 29 kwietnia 2008 r., III CZP 6/08, OSNC 2008 nr 11, poz. 121; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 11 grudnia 2008 r., IV CSK 323/08, niepubl.; z dnia 3 października 2008 r., I CZK 123/08, niepubl.; z  dnia 6 października 2010 r., II CZK 210/0, OSNC 2011 nr 5 poz. 59). Ponadto odnosząc się do przedstawionego w skardze kasacyjnej zagadnienia, podkreślić należy, że w każdym przypadku o ocenie, czy inwestor wyraził zgodę na zawarcie umowy z dalszym wykonawcą, przesadzają okoliczności faktyczne konkretnej sprawy.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym, jeżeli skarżący powołuje się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, powinien wykazać, że wskazany przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć, jak też, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15  października 2002 r., II CZ 102/02; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08; z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).

W związku z podnoszonymi wątpliwościami dotyczącymi wykładni art. 647¹ § 2 k.c. w zw. z art. 60 k.c. trzeba uwzględnić, iż w pisemnych motywach Sąd nie ograniczył w żaden sposób możliwości dowodzenia wiedzy inwestora o należnym podwykonawcy wynagrodzeniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł, jak w  sentencji pkt 2, na podstawie art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 398²¹ k.p.c. oraz § 6 pkt 6, § 12 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z  28  września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490. zm.: Dz.U. z 2015 r. poz. 617).