I CSK 1988/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
22 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 22 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku K.P.
z udziałem A.M.
o stwierdzenie nabycia nieruchomości przez zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej A.M.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Rybniku
z 20 listopada 2024 r., II Ca 396/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od uczestniczki postępowania na rzecz
wnioskodawcy kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych
tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia
uczestniczce postępowania do dnia zapłaty;
3. przyznaje i poleca wypłacić adw. A.B. przez Skarb Państwa
– Sąd Okręgowy w Rybniku kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta)
złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
wnioskodawcy z urzędu.
UZASADNIENIE
I CSK 1988/25
2
A.M., uczestniczka postępowania z wniosku K.P. o stwierdzenie nabycia
nieruchomości przez zasiedzenie, wywiodła skargę kasacyjną od postanowienia
Sądu Okręgowego w Rybniku z 20 listopada 2024 r.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Skarżąca
zarzuciła, że wyrok został wydany w stanie nieważności postępowania, ponieważ w
składzie sędziowskim zasiadały osoby powołane na urząd sędziego Sądu
Okręgowego na wniosek KRS ukształtowanej w trybie przewidzianym przepisami
ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o KRS oraz niektórych innych
ustaw, szczegółowo wyjaśniając swoje stanowisko w uzasadnieniu tego wniosku.
Wskazała też na oczywistość podnoszonych zarzutów o charakterze materialnym i
procesowym, nie precyzując jednak tego bliżej w uzasadnieniu wniosku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
De lege lata w systemie prawnym istnieją tylko mechanizmy umożliwiające
kwestionowanie udziału osób powołanych z udziałem KRS w kształcie
ukonstytuowanym w 2018 r. na stanowiska sędziowskie ex ante w stosunku do
wydania orzeczenia. Takimi narzędziami prawnymi są obecnie test niezawisłości
(art. 42a Prawa o ustroju sądów powszechnych) oraz instytucja wyłączenia
sędziego (art. 49 k.p.c.). Co do niewłaściwego zastosowania takich narzędzi w
sprawie Skarżąca się nie odniosła, nie wskazała zaś należycie żadnych innych
przyczyn umożliwiających rozważenie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Zauważyć trzeba, że koncepcja Skarżącej rażąco narusza obowiązujący
w Polsce porządek konstytucyjny, co wynika już z szeregu orzeczeń Sądu
Najwyższego, jak i – przede wszystkim - Trybunału Konstytucyjnego. Skarżąca jest
zaś w sprawie reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, który winien Ją
o tym poinformować. Działanie pełnomocnika wpisuje się zaś w pojawiającą się
w przestrzeni publicznej narrację polityczną części sceny politycznej, co należy
ocenić jako niedopuszczalne, zmierzające do kwestionowania fundamentów
państwa polskiego.
Z racji, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawierał
prawidłowo wskazanych podstaw kasacyjnych uzasadniających przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.
I CSK 1988/25
3
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postepowania kasacyjnego
oraz o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu
rozstrzygnął zaś na podstawie § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.
(M.M.)
[a.ł]
