I CSK 1979/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Łochowski
20 listopada 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 listopada 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Z.W. i E.W.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 13 grudnia 2024 r., V ACa 1814/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz Z.W. i E.W.
po 1350 złotych kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia
Bankowi spółce akcyjnej w W. do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego
w
Gdańsku
z
13
grudnia
2024 r., zaskarżając ten wyrok w części, wnosząc o jego uchylenie w części
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie
I CSK 1979/25
2
zaskarżonego wyroku w części i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy
przez oddalenie powództwa w części.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawa wywołujących istotne
rozbieżności w orzecznictwie, tj. art. 498 § 1 i 2 k.c.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie wnosili o odmowę przyjęcia
jej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie
wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania,
jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem
rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga
przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych
stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w
danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego
potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i
orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,
podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3981 § 1 pkt 1
k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią
prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (zob. np. postanowienia SN: z 15
października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14; z 19 czerwca
2018 r., IV CSK 56/18).
Przedstawione przez skarżącego argumenty nie wskazują na potrzebę
dokonania wykładni art. 498 § 1 i 2 k.c. Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania wynika, że intencją skarżącego jest jedynie
potwierdzenie dominującego w orzecznictwie sądowym poglądu, zgodnie z którym
jedną z przesłanek pozytywnych potrącenia jest wymagalność obu wierzytelności,
a przynajmniej wymagalność wierzytelności przedstawionej do potrącenia.
Stanowisko to potwierdzone zostało również w nowszym orzecznictwie Sądu
I CSK 1979/25
3
Najwyższego (zob. np. wyrok SN z 30 kwietnia 2024 r., II CSKP 1451/22,
i postanowienie SN z 3 kwietnia 2025 r., I CSK 2935/24).
Co więcej, uszło uwadze skarżącego, że podstawowym argumentem Sądu
Apelacyjnego, iż nie doszło do wygaśnięcia wierzytelności wzajemnych na skutek
potrącenia była niedopuszczalność podniesienia tego rodzaju zarzutu przez
pozwany bank w świetle art. 2031 k.p.c. (k. 61-64 uzasadnienia zaskarżonego
wyroku). Podstawy skargi kasacyjnej nie obejmują natomiast zarzutu naruszenia
tego przepisu, ograniczając się jedynie do naruszenia przepisów prawa
materialnego, tj. art. 498 § 1 i 2 k.c. oraz art. 455 k.c. Zatem ewentualna wykładnia
art. 498 k.c. nie mogłaby mieć wpływu na wynik postępowania kasacyjnego, skoro
– niezależnie od jej kierunku – uwzględnienie skargi nie byłoby możliwe, ponieważ
ocena Sąd drugiej instancji odnosząca się do niedopuszczalności podniesionego
zarzutu potrącenia nie mogłaby być skutecznie podważona.
Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 w zw.
z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.
(D.Z.)
[a.ł]
