I CSK 194/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
15 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 15 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy
Państwowe - Nadleśnictwa P.
z udziałem A. G., Z. G., G. W., P. W., B. W., W. S., W. M., W. O., D. O., M. T., E. T.
i H. W.
o stwierdzenie nabycia nieruchomości przez zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa
Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwa P.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Słupsku
z 20 października 2023 r., IV Ca 762/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki
postępowania B. W. kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych
tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia
wnioskodawcy do dnia zapłaty;
3. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika
postepowania Z. G. kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych
tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia
wnioskodawcy do dnia zapłaty;
4. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika
postepowania H. W. kwotę 4 050 (cztery tysiące pięćdziesiąt)
złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego
postanowienia wnioskodawcy do dnia zapłaty.
I CSK 194/25
2
UZASADNIENIE
Wnioskodawca Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy
Państwowe – Nadleśnictwo P. wywiódł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Okręgowego w Słupsku z 20 października 2023 r., którym oddalono wniosek o
stwierdzenie nabycia nieruchomości przez zasiedzenie.
Skarżący uzasadnił potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania jej oczywistą
zasadnością, wynikającą z błędnego przyjęcia, że stan siły wyższej zachodził w
okolicznościach sprawy od 5 kwietnia 1958 r. (tj. od momentu wejścia w życie
ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży nieruchomości Państwowego
Funduszu Ziemi oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z
przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego) do 1 września 1980 r. i
wynikał z samego faktu obowiązywania tej ustawy, co stanowi pominięcie
dotychczasowych wypowiedzi Sądu Najwyższego, zgodnie z którymi sama treść
ustawy z 1958 r. nie może wywoływać stanu zawieszenia wymiaru sprawiedliwości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przesłanka
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest
wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez
konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie
podlegającymi różnej wykładni. Skarżący powinien uzasadnić tę oczywistość,
wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu
Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani
opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. (zob. np.
postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II
CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21
oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20).
Skarżący pominął ustalone w sprawie okoliczności, takie jak status
społeczny poprzedników prawnych uczestników postępowania oraz rzeczywiste
I CSK 194/25
3
próby przeciwstawienia się zajęciu majątku ziemskiego podejmowane po wejściu w
życie ustawy z 1958 r. Uwzględniając te fakty oraz biorąc pod uwagę analogiczną
sytuację licznych właścicieli ziemskich w powiecie chojnickim i okolicach sądy
powszechne oceniły, że w świetle okoliczności tej sprawy usprawiedliwione było
przyjęcie tzw. zawieszenia wymiaru sprawiedliwości. Nie sposób zatem przyznać
racji skarżącemu, że jedyną przyczyną uwzględnienia zawieszenia biegu
zasiedzenia w niniejszej sprawie było obowiązywanie ustawy o sprzedaży
nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia obu skarg do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego
rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 5 pkt 1 w
zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za
czynności adwokackie oraz w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 7
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców
prawnych.
[SOP]
[r.g.]
Mariusz Załucki
