I CSK 1867/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Beata Janiszewska
27 maja 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 27 maja 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J.G. i K.G.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z 20 lutego 2025 r., XXVII Ca 3598/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[J.T.]
I CSK 1867/25
2
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku
Sądu Okręgowego w Warszawie, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku
Sadu pierwszej instancji wydanego w sprawie o zapłatę toczącej się z powództwa
J.G. i K.G.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał
siedemnaście przyczyny kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Dziewięć
z nich dotyczyło występowania w sprawie istotnych zagadnień prawnych
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a osiem - potrzeby wykładni przepisów prawnych
budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu tych przyczyn kasacyjnych była już
przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo
omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 lutego 2025 r., I CSK 230/24, wydanym
w sprawie z udziałem pozwanego.
Wskazane przez bank przyczyny kasacyjne nie występują w sprawie. Choć
sygnalizowane na s. 2-9 i opisane szerzej w dalszej części skargi kwestie
dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej są
obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to
obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego
przez pozwanego.
W świetle uchwały Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej –
z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, za nieaktualne należy uznać przyczyny
kasacyjne oznaczone numerami 1 e), 1 f), 1 g), 1 h) oraz 1 i), jak również 2 d), 2 e),
2 f), 2g) oraz 2 h). Wszystkie one zmierzają bowiem do zakwestionowania
przyjętych przez Sąd Okręgowy stanowisk zbieżnych z zapatrywaniami wyrażonymi
we wskazanej uchwale, a podsumowanych wnioskiem o nieważności spornej
umowy wynikającej z niedozwolonego charakteru postanowień kształtujących
mechanizm indeksacji kredytu do waluty obcej. Wobec braku podstaw do podjęcia
I CSK 1867/25
3
działań unormowanych w art. 88 § 1 u.S.N., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy
Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.S.N., związany
stanowiskiem wyrażonym w sentencji uchwały. W jej uzasadnieniu szeroko
umotywowano zajęte w niej stanowiska; powtarzanie obecnie tej argumentacji
należy więc uznać za niecelowe.
Z kolei poruszona w zagadnieniu nr 1 a) oraz w przyczynie kasacyjnej
2 a) kwestia tego, czy powodem nieważności spornej umowy jest sprzeczność
mechanizmu indeksacji z naturą stosunku prawnego (art. 3531 w zw.
z art. 58 § 1 k.c.), czy – odmiennie – brak związania stron kontraktem stanowi
konsekwencję zastosowania art. 3851 § 1 zd. 1 k.c., została wyjaśniona w uchwale
SN z 28 kwietnia 2022 r., III CZP 40/22. Przyjęto w niej, że zastosowanie drugiego
ze wspomnianych unormowań „wyprzedza” sankcję nieważności. Nie ma to jednak
znaczenia dla sprawy, skoro – jak wskazano w uchwale Sądu Najwyższego – Izby
Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, sporna umowa nie może wiązać
stron z uwagi na niedozwolony charakter postanowień przyjmujących ustalanie
wysokości wzajemnych świadczeń stron na podstawie jednostronnie kształtowanej
przez bank tabeli kursowej.
Zagadnienie oznaczone numerem 1 b) oraz przyczyna kasacyjna ujęta
w 2 b) – w obu przypadkach dotyczące dopuszczalności stwierdzenia
niedozwolonego charakteru tzw. klauzuli kursowej w sytuacji, w której kredytobiorca
mógł spełniać świadczenia z umowy kredytu bezpośrednio w walucie indeksacji, nie
mają wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy. Umowa stron nie nadawałaby się bowiem
do wykonania również wtedy, gdyby niemożliwe było dokonanie stosownych
przeliczeń na etapie wypłaty kredytu. Rozstrzygającego znaczenia dla sprawy nie
ma również wskazana pod numerem 1 c) oraz 2 c) kwestia jednoznaczności tzw.
klauzuli ryzyka walutowego, gdyż w świetle przywołanej wyżej uchwały strony są
niezwiązane umową kredytu już w razie uznania za niedozwoloną tzw. klauzuli
kursowej.
Zagadnienie nr 1 d), związane z rzekomym powieleniem w umowie przepisu
powszechnie obowiązującego prawa (tj. art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank.), było już
wielokrotnie omawiane w orzecznictwie. Publicznoprawny obowiązek publikacji
I CSK 1867/25
4
tabel kursowych nie ma związku z umowami takimi jak zawarta przez strony.
Istnienie tego obowiązku nie oznacza, że banki mogą zawierać z konsumentami
umowy, w których przewidują, że na podstawie takich tabel kształtowana będzie
wysokość przyszłych świadczeń stron, bez jednoczesnego uregulowania zasad
ustalania treści tego rodzaju tabel (zob. wyrok SN z 16 maja 2025 r.,
II CSKP 460/23).
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że
z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak
w sentencji postanowienia.
Beata Janiszewska
[J.T.]
[SOP]
