I CSK 1800/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
9 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 9 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego
Lasów Państwowych - Nadleśnictwa C. w C.
przeciwko P.S. i R. S.
o nakazanie,
oraz z powództwa wzajemnego P. S. i R.S.
przeciwko Skarbowi Państwa - Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy
Państwowe - Nadleśnictwo C. w C.
na skutek skargi kasacyjnej P. S. i R.S.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 6 lutego 2025 r., V ACa 122/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanych (powodów wzajemnych) na rzecz
Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej
Polskiej kwoty po 1350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt
złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego,
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu
odpisu niniejszego postanowienia do dnia zapłaty.
(M.T.)
UZASADNIENIE
I CSK 1800/25
2
Pozwani (powodowie wzajemni) P.S. i R.S. wnieśli skargę kasacyjną od
wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 6 lutego 2025 r.
Powód (pozwany wzajemny) Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo
Leśne Lasy Państwowe - Nadleśnictwo C. w C. wniósł o odmowę przyjęcia skargi
do rozpoznania oraz o zasądzenie od skarżących na rzecz Skarbu Państwa –
Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kosztów postępowania
kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych
przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane
jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może
być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową
i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem
zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa
Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie
obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności
i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi
Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały
składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001,
nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona
interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu
Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego
2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).
I CSK 1800/25
3
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparli
na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została
jednak spełniona.
W ocenie skarżących przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
uzasadnione jest rażącym naruszeniem przez Sąd II instancji przepisów
postępowania: art. 391 § 1 w zw. z art. 2352 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c., art. 227 k.p.c.
i art. 278 §1 k.p.c.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do
rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia
zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego
i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość
naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia
w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę
przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu
z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli odrębnego od
podstaw kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu
prawa (procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości
prowadzi do stwierdzenia, że objęte skargą orzeczenie jest wadliwe i dlatego
skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania.
Uzasadnienie wniosku oparte na tej przesłance wymaga przedstawienia
argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego naruszenia
powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia
bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych
(zob. postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004,
nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z 11 sierpnia 2011 r.,
IV CSK 163/11). Uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia,
choćby w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw kasacyjnych, jak również
być sformułowane w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności, gdyż nie jest
ona możliwa na tym etapie postępowania i w składzie Sądu dokonującego wstępnej
I CSK 1800/25
4
oceny skargi kasacyjnej pod kątem występowania w sprawie przesłanek
określonych w art. art. 3989 § 1 k.p.c.
Skonfrontowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku i uzasadnienia wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie potwierdza tezy o oczywistej
zasadności tego środka zaskarżenia. Skarżący podniósł, że podstawą do przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowić mają stawiane zaskarżonemu wyrokowi
zarzuty naruszenia prawa procesowego: art. 391 §1 k.p.c. w zw. 2352 §1 pkt 2 i 5
k.p.c., art. 227 k.p.c. i art. 278 § 1 k.p.c. Naruszenie to miało polegać na pominięciu
wniosków dowodowych zawartych w apelacji dotyczących dopuszczenia dowodu
z opinii biegłego z zakresu budownictwa, dowodu z opinii rzeczoznawcy
majątkowego.
Chybiony jest zarzut naruszenia prawa procesowego przez zaniechanie
przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Zgodnie z art. 278 § 1 k.p.c. o potrzebie
zasięgnięcia opinii biegłego rozstrzyga sąd. Co istotne, przepis ten nie obliguje
sądu do przeprowadzania dowodu z opinii biegłego każdorazowo, w przypadku
zawnioskowania tego dowodu przez stronę, lecz określa przesłanki dopuszczenia
takiego dowodu. Ustawodawca celowo użył w art. 278 § 1 k.p.c. sformułowania
„może”, podkreślając stosunkowo szeroki margines swobody decyzyjnej sądu
rozpoznającego sprawę, który ocenia, czy w danym wypadku zachodzi potrzeba
dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. W sprawach, których przedmiotem są
umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do CHF taka potrzeba,
co do zasady, nie zachodzi (zob. wyroki SN z: 6 lutego 2025 r., II CSKP 1965/22;
z 6 sierpnia 2025 r., II CSKP 509/23).
Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,11
i 3 w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie.
I CSK 1800/25
5
Ewa Stefańska
(M.T.)
[a.ł]
