I CSK 1778/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
29 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 29 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa H.S.
przeciwko F. w K.
o ustalenie nieważności umowy,
na skutek skargi kasacyjnej F. w K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z 23 grudnia 2024 r., I ACa 889/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pozwana F. z siedzibą w K. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Lublinie z 23 grudnia 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa
H.S. o ustalenie nieważności umowy.
F. uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania potrzebą dokonania
wykładni art. 87 § 1 pkt 2; art. 87 § 2 oraz art. 92 § 3 Prawa o notariacie poprzez
wyjaśnienie, jak powinno przejawiać się przekonanie notariusza, że czynność
prawna sporządzona w formie aktu notarialnego będzie ważna dla stron umowy.
Ponadto, zdaniem pozwanej, skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, ponieważ
Sąd II instancji nie dokonał własnej oceny materiału dowodowego na podstawie art.
233 § 1 w zw. z art. 382 k.p.c., a jedynie przyjął ustalenia faktyczne Sądu
Okręgowego za własne.
I CSK 1778/25
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W ramach przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazanej
w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy przedstawić i uargumentować nierozwiązany
jeszcze problem prawny lub nieujednoliconą jeszcze rozbieżność orzeczniczą.
Jeżeli zaś wykładnia tego przepisu została już dokonana lub ujednolicona,
niezbędne jest podanie dodatkowej argumentacji, dlaczego ustalona linia
orzecznicza wymaga zmiany (zob. np. postanowienia SN: z 25 października 2023
r., I CSK 2989/23; z 27 września 2023 r., I CSK 4679/22, z 17 sierpnia 2023 r., I
CSK 5668/22; z 2 sierpnia 2023 r., I CSK 6585/22; z 14 czerwca 2023 r., I CSK
1231/23; z 16 marca 2023 r., I CSK 4879/22).
Natomiast oczywista zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
występuje, jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez
konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie
podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w
drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz
sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia. Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na
argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc
powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych ani opierać na innych faktach niż
stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023
r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r.,
I CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23).
Przedstawione przez pozwaną uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do
rozpoznania nie czyni zadość tym wymaganiom. Opisane wątpliwości związane z
przepisami Prawa o notariacie nie stanowią w ogóle problemu prawnego, lecz
stanowią próbę podjęcia polemiki z poczynionymi przez sądy meriti ustaleniami
faktycznymi, dotyczącymi okoliczności sporządzenia aktu notarialnego. Nie ulega
wątpliwości, ani nie wymaga pogłębionej wiedzy prawniczej to, że ocena czy
notariusz dokonał wymaganego upewnienia się jest przeprowadzana
I CSK 1778/25
3
w okolicznościach każdej konkretnej sprawy, zaś sądy meriti szczegółowo wyjaśniły
swoje stanowisko w tym zakresie.
Jeśli zaś chodzi o przyjęcie ustaleń Sądu I instancji za własne, jest to
utrwalony w orzecznictwie językowy sposób ujęcia sytuacji, w której po ponownym
zbadaniu sprawy Sąd odwoławczy dochodzi w sferze faktycznej do wniosków
tożsamych z przyjętymi przez Sąd I instancji. W takim przypadku nie istnieje
bowiem potrzeba powtórnego przytaczania na piśmie ustalonych już faktów (zob.
np. postanowienia SN z 20 marca 2024 r., I CSK 342/24; z 19 pażdziernika 2022 r.,
I CSK 308/22 oraz z 28 września 2021 r. III CSK 115/21).
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
[SOP]
