I CSK 174/25

I CSK 174/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska 4 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 4 marca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa A.B. i M.B. przeciwko Bank spółce akcyjnej w W. o zapłatę i ustalenie, na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W., i skargi kasacyjnej A.B. i M.B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 29 lutego 2024 r., VI ACa 564/22, 1. odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W., 2. przyjmuje do rozpoznania skargę kasacyjną A.B. i M.B., 3. zasądza od Bank spółki akcyjnej w W. na rzecz A.B. i M.B. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. [J.T.] UZASADNIENIE Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, uwzględniającego w części apelację powodów A.B. i M.B. w sprawie o zapłatę i ustalenie. Skargę kasacyjną wniosła także strona powodowa, jednak wobec przyjęcia tej skargi do rozpoznania uzasadnieniu podlega tylko orzeczenie w przedmiocie skargi banku. I CSK 174/25 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał łącznie sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Jedna z nich dotyczyła występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a pięć – potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była już przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN z 30 grudnia 2024 r., I CSK 3562/23. Żadna z przyczyn kasacyjnych wskazanych przez bank nie występuje w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 2-3 i opisane szerzej w dalszej części skargi kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej (oznaczone literami A, B, D i E na s. 13-14) są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., Sąd Najwyższy – rozpoznając niniejszą sprawę – pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska; powtarzanie obecnie tej argumentacji należy więc uznać za niecelowe. Potrzeba wykładni przepisów oznaczonych literą C nie zachodzi z kolei dlatego, że pytanie banku – dotyczące możliwości uznania za niedozwolone postanowień dających konsumentowi jedynie możliwość wypłaty oraz spłaty kredytu z zachowaniem mechanizmu indeksacji kredytu do waluty obcej – nie ma związku ze sprawą. In casu bowiem co najmniej wypłata kredytu musiała nastąpić, zgodnie z umową, w walucie polskiej (s. 4 uzasadnienia SO, ustalenia podzielone przez SA). Strony wprost umówiły się bowiem na wypłatę kredytu w złotówkach, w kwotach nie wyższych niż wskazane w kontrakcie. I CSK 174/25 3 O zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczy również sformułowane przez skarżącego istotne zagadnienie prawne dotyczące (dostrzeganego przez bank) wpływu art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank. na możliwość uznania, że postanowienia umowne wiążące wysokość świadczeń stron umowy kredytu z tzw. tabelą kursową banku są niedozwolone w rozumieniu art. 3851 § 1 zd. 1 k.c. W orzecznictwie wyjaśniono już bowiem, że publicznoprawny obowiązek publikacji tabel kursowych nie ma związku z umowami takimi jak zawarta przez strony. Istnienie tego obowiązku nie oznacza, że banki mogą zawierać z konsumentami umowy, w których przewidują, że na podstawie tabel tego rodzaju kształtowana będzie wysokość przyszłych świadczeń stron, bez jednoczesnego uregulowania zasad ustalania treści tego rodzaju tabel (zob. wyrok SN z 16 maja 2025 r., II CSKP 460/23). Sporne postanowienia, wbrew twierdzeniom skarżącego, w oczywisty sposób nie są objęte art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13. Obowiązek z art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank. dotyczy publikacji tabel. Postanowienie umowne, które – zgodnie z przywołaną dyrektywą – stanowiłoby odzwierciedlenie tego przepisu, musiałoby nakładać na bank analogiczny obowiązek umowny, tzn. zobowiązywać go względem konsumenta do publikacji tabel kursowych. Tego rodzaju hipotetyczna klauzula istotnie nie mogłaby zostać uznana za niedozwoloną; nie ma to jednak związku z faktycznie zawartymi w umowie kredytu postanowieniami, które były sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały interesy powodów jako konsumentów. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c. przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. I CSK 174/25 4 Beata Janiszewska (M.M.) [SOP]