I CSK 1735/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk
26 marca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 26 marca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa W. w G.
przeciwko Miastu G.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Miasta G.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 27 grudnia 2024 r., I ACa 2709/23,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od Miasta G. na rzecz W. w G. 2 700 zł (dwa tysiące
siedemset złotych) kosztów postępowania kasacyjnego z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu
niniejszego postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 31 sierpnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim
zasądził od Miasta G. na rzecz W. w G. 140.608 zł wraz z ustawowymi odsetkami
za opóźnienie od dnia 8 maja 2021 r. do dnia zapłaty (pkt 1) i orzekł o kosztach
postępowania (pkt 2 i 3).
Wyrokiem z 27 grudnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie oddalił apelację
pozwanego i orzekł o kosztach postępowania.
I CSK 1735/25
2
Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu
Apelacyjnego w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
powołał się na potrzebę wykładni przepisów podatkowych (art. 17 ustawy o podatku
od towarów i usług; dalej: u.p.t.u.) i reguł równego traktowania wykonawców
(art. 7 p.z.p.) w kontekście transakcji z udziałem podmiotów zagranicznych oraz
rozliczeń VAT w postępowaniach o zamówienie publiczne.
W odpowiedzi powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając
na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do
zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia
prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.
Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych
sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga
kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie
wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania
jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem
rozbieżnej wykładni w judykaturze sądowej i na czym rozbieżność ta polega, co
wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie
zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,
zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,
I CSK 1735/25
3
z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny
i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,
podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1
pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego
wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (postanowienia Sądu
Najwyższego: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r.,
I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18).
Bliższa analiza skargi kasacyjnej wykazała, że w sprawie nie zachodzi
przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., ponieważ wywód skarżącego został oparty
na hipotetycznych założeniach. Zgodnie z zasadami rządzącymi postępowaniem
kasacyjnym, Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi
podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 in fine k.p.c.), a podstawą skargi
kasacyjnej – nawet pośrednio – nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów
i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleń,
w dacie składania oferty oferent był zwolniony z podatku od towarów i usług, co
potwierdził Naczelnik Urzędu Skarbowego w postępowaniu zainicjowanym przez
pozwanego. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie stwierdzając, że
wskazane przez pozwanego transakcje zostały błędnie uznane za import usług,
albowiem miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami jest
miejsce ich położenia, a mając na uwadze, że podatnik nie przekroczył w 2018 r.
limitu obrotu obligującego go do rejestracji jako podatnika VAT czynnego, możliwe
było uznanie spornych transakcji za zwolnionych z podatku. Wspólnota
mieszkaniowa nie poniosła zatem kosztów tego podatku. W konsekwencji nie było
podstaw do przyjęcia, że w okolicznościach sprawy do kwoty wynagrodzenia
wykonawcy należało jeszcze doliczyć podatek VAT, a rozstrzygnięcie organu
skarbowego potwierdza jedynie, że zastrzeżenia w tej kwestii były bezzasadne.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,
11 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2
I CSK 1735/25
4
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie.
Agnieszka Jurkowska-Chocyk
A.G.
[a.ł]
