I CSK 1720/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz
24 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 24 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa E.G. i T.G.
przeciwko Skarbowi Państwa - Zarządowi w B.
o odszkodowanie,
na skutek skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Zarządu w B.
od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu
z 22 grudnia 2023 r., I Ca 580/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. kosztami postępowania kasacyjnego obciąża pozwanego,
pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi
sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości
lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego
osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze
publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej
I CSK 1720/24
2
pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd
Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania
skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 22
grudnia 2023 r.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego
oraz na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących wątpliwości lub
rozbieżności w orzecznictwie.
Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury Sądu Najwyższego,
przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze
względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na
sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do
rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas
nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania
wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ
35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC
2002, nr 12, poz. 151).
Istotność zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) konkretyzuje się
w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla
rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych
spraw. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przedstawienie okoliczności uzasadniających
rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia
prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia, wskazaniu przepisów prawa,
na których tle zagadnienie to wyłoniło się, oraz zaprezentowaniu argumentacji
jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych ocen prawnych
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC
2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12,
poz. 151, z dnia 24 maja 2016 r., I CSK 666/15, nie publ.).
Tymczasem skarżący w skardze powołał się na występowanie w sprawie
istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do pytania, „czy
I CSK 1720/24
3
właścicielowi nieruchomości, której wartość zmniejszyła się na skutek
wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania (OOU), jednak bez związku ze
szczegółowymi ograniczeniami wynikającymi z art. 135 ust. 3a Prawa ochrony
środowiska, przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 tej ustawy?"
Kwestie będące przedmiotem pytań sformułowanych przez pozwanego jako
istotne zagadnienie prawne zostały rozstrzygnięte i szczegółowo wyjaśnione przez
Sąd Najwyższy w uchwale z 12 kwietnia 2024 r., III CZP 56/23 (OSNC 2024, nr 9,
poz. 86) w której przyjęto, że właścicielowi nieruchomości, której wartość
zmniejszyła się na skutek wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania, o
którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony
środowiska (jedn. tekst: Dz.U. z 2024 r., poz. 54), jednak bez związku ze
szczególnymi ograniczeniami wynikającymi z art. 135 ust. 3a ustawy - Prawo
ochrony środowiska, przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 tej
ustawy.
Stanowisko to Sąd Najwyższy doprecyzował w wyroku z dnia 18 lutego 2025
r., II CSKP 2130/22 (LEX nr 3833881) przyjmując, że właścicielowi nieruchomości,
której wartość zmniejszyła się na skutek wprowadzenia obszaru ograniczonego
użytkowania ("o.o.u."), jednak bez związku ze szczególnymi ograniczeniami
wynikającymi z art. 135 ust. 3a p.o.ś., przysługuje odszkodowanie na podstawie art.
129 ust. 2 tej ustawy. Właścicielowi nieruchomości położonej w tzw. strefie
wewnętrznej o.o.u. przysługuje odszkodowanie w wysokości odpowiadającej
kosztom zapewnienia w budynku znajdującym się na tej nieruchomości
odpowiedniego klimatu akustycznego.
Biorąc zatem pod uwagę, że zagadnienia prawne podniesione przez
skarżącego w skardze kasacyjnej zostały już wyjaśnione w dotychczasowym
orzecznictwie Sądu Najwyższego, a problem wskazany przez skarżącego dotyczy
zastosowania tych wskazań w stanie faktycznym konkretnej sprawy, to nie można
uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c.
Z tych samych powodów skarga pozwanego nie może zostać przyjęta do
rozpoznania z powołaniem się na drugą przesłankę przedsądu, tj. potrzebę
wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
I CSK 1720/24
4
rozbieżności w orzecznictwie sądów. W tym zakresie należy wyjaśnić, że powołanie
się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga
wykazania przez stronę skarżącą, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których
treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym
orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni,
podania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu, na czym owe wątpliwości
polegają, a także że mają one poważny oraz rzeczywisty charakter i ich
rozstrzygnięcie wiąże się z rozpatrywaną sprawą i jest istotne z punktu widzenia
wyniku postępowania oraz publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Jeżeli
podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w
orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy
różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,
dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni
przepisu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2020 r., V CSK
351/19, nie publ.).
Z tych wszystkich względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,
11 i 3 w zw. z art. 99 i art. 108 § 1 i z art. 391 § 1 oraz w zw. z art. 39821 k.p.c.
Karol Weitz
[SOP]
