I CSK 172/20

Sygn. akt I CSK 172/20

POSTANOWIENIE

Dnia 16 września 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kamil Zaradkiewicz

w sprawie z wniosku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T.
‎przy uczestnictwie K. P.
‎o umieszczenie w domu pomocy społecznej,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 września 2020 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w T.
‎z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt I Ca (…),

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) przyznaje adwokatowi M. D. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w T. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł, powiększoną o należny podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestniczce z urzędu.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 4 lipca 2019 r. Sąd Okręgowy w T. w sprawie z wniosku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T. z uczestnictwem K. P. o umieszczenie w domu pomocy społecznej na skutek apelacji Uczestniczki od postanowienia Sądu Rejonowego w T. z 28 grudnia 2018 r. oddalił apelację, rozstrzygając o wynagrodzeniu adwokata ustanowionego z urzędu oraz o zwrocie opłaty od apelacji.

Od powyższego postanowienia Sądu Okręgowego w T. skargę kasacyjną wywiodła Uczestniczka, zaskarżając je w części, tj. w zakresie w jakim Sąd oddalił apelację uczestniczki i opierając skargę kasacyjną na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 z późn. zm.), a także naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, mianowicie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c.

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i o uchylenie powyższego postanowienia Sądu Okręgowego w T. w całości oraz o postanowienia Sądu Rejonowego w T. z 28 grudnia 2018 r. w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w T. do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o przyznanie odpowiedniego wynagrodzenia pełnomocnikowi Skarżącej ustanowionemu z urzędu.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Skarżąca wskazała, iż jest ona oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymagania zakreśla treść art. 398⁴ k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi, a ponadto nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398⁴ § 2 k.p.c.). Z bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynikają jednolicie ukształtowane zasadnicze wymagania dotyczące wniosku i jego uzasadnienia.

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada ponadto wyłącznie wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

Aby skutecznie powołać w skardze kasacyjnej przesłankę oczywistej zasadności określoną w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

W niniejszej sprawie Skarżąca nie sprostała powyższym wymaganiom zawierając w motywach wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jedynie lakoniczny wywód stanowiący polemikę ze stanowiskiem Sądów meriti i wskazanie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c. i odwołaniem się do poczucia sprawiedliwości jako podstawy oceny naruszenia prawa. Takie umotywowanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania należy uznać za niewystarczające, bowiem nie spełnia ono wymagań wynikających z treści powołanych powyżej przepisów.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przesądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18).

jw