I CSK 1719/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Łochowski
27 sierpnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Z.W.
przeciwko J.B., A.W., J.W. i J.W.1
o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,
ewentualnie o ustalenie nieważności umowy,
na skutek skargi kasacyjnej Z.W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach
z 26 listopada 2025 r., V Ca 245/25,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Powód Z.W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w
Siedlcach z 26 listopada 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego
uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie oraz na
występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne. Skarżący wskazał również, że
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na istotne naruszenie
przepisów postępowania; sąd drugiej instancji nie odniósł się bowiem do zarzutu
naruszenia art. 233 § 2 k.p.c.
I CSK 1719/26
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie
wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania,
jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem
rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga
przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych
stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w
danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego
potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i
orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,
podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią
prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
natomiast zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego
wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno,
przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się
w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń,
a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby
umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,
niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.
Skarżący, mimo powołania się na powyższe przesłanki kasacyjne nie
wskazał, jaki konkretnie przepis lub przepisy wymagają dokonania przez Sąd
Najwyższy wykładni, nie sformułował również istotnego zagadnienia prawnego. Co
prawda w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
pojawia się odniesienie do art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o
ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, jednak
skarżący nie wskazuje na potrzebę wykładni tego przepisu, lecz kwestionuje
wykładnię dokonaną przez Sądy meriti. Co więcej, skarżący nie przytacza
możliwych rozbieżnych interpretacji tego przepisu, racji jurydycznych stojących za
I CSK 1719/26
3
każdą z nich, poglądów orzecznictwa i doktryny. Taka konstrukcja skargi wyklucza
możliwość przyjęcia jej do rozpoznania w oparciu o wskazane wyżej przesłanki
kasacyjne.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią
orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania
prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.
Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa
materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna
już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.
Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Przede
wszystkim powód nie wskazał, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jego
zdaniem naruszone w stopniu kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą
zasadnością skargi. Ponadto, argumentacja skarżącego w istocie jest wymierzona
w dokonaną przez Sądy meriti ocenę dowodów i poczynione na tej podstawie
ustalenia faktyczne. Powód zarzuca bowiem, że Sąd drugiej instancji nie odniósł się
do zarzutu naruszenia art. 233 § 2 k.p.c. Jednak ta sfera uprawnień
jurysdykcyjnych sądu nie może być przedmiotem zarzutów kasacyjnych, gdyż w
myśl art. 3983 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące
ustalenia faktów lub oceny dowodów a zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd
Najwyższy jest w postępowaniu kasacyjnym związany ustaleniami faktycznymi
stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Tego rodzaju uchybienia nie
mogą więc uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jedynie na
marginesie należy wskazać, że Sąd drugiej instancji, wbrew twierdzeniom
skarżącego, odniósł się do zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. (s.17-18 uzasadnienia
zaskarżonego wyroku).
Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
I CSK 1719/26
4
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(D.Z.)
[SOP]
