I CSK 1656/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Aleksander Stępkowski
2 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 2 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa P. spółki akcyjnej w W.
przeciwko A.G. i L.G.
z udziałem Prokuratora Okręgowego w B.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej P. spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 15 grudnia 2025 r., I ACa 3597/24,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2) zasądza od P. spółki akcyjnej w W. na rzecz A.G.
i L.G. łącznie kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych)
tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego
postanowienia P. spółce akcyjnej w W. do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 15 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach, w sprawie z
powództwa P. Spółki Akcyjnej w W. przeciwko A.G. i L.G. z udziałem Prokuratora
Okręgowego w B., o zapłatę, na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu
I CSK 1656/26
2
Okręgowego w Bielsku – Białej z dnia 9 września 2024r., oddalił apelację (pkt I)
oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania (pkt II-III).
Wyrok został zaskarżony przez stronę powodową. Jako uzasadnienie
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona powodowa wskazała,
że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz zachodzi potrzeba
wykładni przepisów prawnych.
Strona pozwana złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o
odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie
skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na
ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Konieczna selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu odbywa się w drodze badania zasadności
wniosku skarżącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki
pozytywnej weryfikacji tego wniosku określa art. 3989 § 1 k.p.c. Są nimi: (1)
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; (2) istnienie potrzeby
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) nieważność postępowania lub (4)
oczywista zasadność skargi. Dokonując tej weryfikacji, Sąd Najwyższy bada jednie
to, czy w sprawie zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek uzasadniających
I CSK 1656/26
3
wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zaś podstawy kasacyjne i ich
uzasadnienie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że istotnym
zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie
objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy
i nierozstrzygnięte dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić
do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga
jego sformułowania oraz uzasadnienia twierdzenia, że występuje ono w danej
sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 listopada 2003 r., II CK
324/03, 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, 22
listopada 2007 r., I CSK 326/07, 26 września 2005 r., II PK 98/05, 10 maja 2019 r., I
CSK 627/18). Natomiast powołanie się na przesłankę przyjęcia skargi do
rozpoznania przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu
prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej
wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i
wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w
tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym
rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu,
konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie,
że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z 15 października 2002r., II CZ 102/02, postanowienie Sądu
Najwyższego z 28 marca 2007r., II CSK 84/07, postanowienie Sądu Najwyższego z
11 stycznia 2008r., I UK 283/07, postanowienie Sądu Najwyższego z 8 lipca 2008r.,
I CSK 111/08).
W skardze kasacyjnej przedstawiono jeden problem prawny, jako spełniający
łącznie wymagania wynikające z art. 3989 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.c. Skarżący wskazał,
że doszło do błędnego ustaleniem stanu faktycznego na skutek rażącego i
oczywistego naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik
sprawy poprzez pominięcie dowodu z postaci rozliczenia kredytu w zakresie kwoty
spłaconej przez Pozwanych i dowolne ustalenie, że Pozwani dokonali spłaty
kapitału kredytu w kwocie 467 097,13 zł - podczas gdy z materiału dowodowego
I CSK 1656/26
4
wynikać ma, że Pozwani na rzecz Powoda dokonali wpłat w łącznej kwocie
233 479,26 zł.
Stanowisko zawarte w skardze nie jest uzasadnione, zaś przedstawiony
problem nie spełnia kryteriów z art. 3989 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.c.
Przedstawiona wątpliwość dotyczy ustaleń faktycznych tymczasem zgodnie
z art. 3983§3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące
ustalenia faktów lub oceny dowodów. Na marginesie należy jednak wskazać, że w
uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji ustalił, iż Pozwani od zawarcia umowy do
dnia 6 lutego 2024 roku wpłacili na rzecz strony powodowej kwotę 473 894,46 zł.
Podstawą dla tych ustaleń było szczegółowe rozliczenie (k. 255 – 258 akt sprawy),
zaświadczenie (k. 374 – 380 akt sprawy), potwierdzenie wpłaty gotówkowej (k. 410
akt sprawy). Ustalenie to zostało uznane przez Sąd II instancji za bezsporne, zatem
nie było kwestionowane przez skarżącego.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono
na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. w
zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. z
2026 r., poz. 215).
(M.M.)
[a.ł]
