I CSK 1619/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
20 sierpnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 sierpnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J. B.
przeciwko I. I.
z udziałem interwenienta ubocznego C. spółki akcyjnej w W.
o zapłatę i o ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej J. B. oraz skargi kasacyjnej I. I.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 19 sierpnia 2024 r., I ACa 893/23,
1. odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych powoda i pozwanej
do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanej na rzecz powoda i interwenienta
ubocznego kwoty po 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych
tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia
pozwanej do dnia zapłaty;
3. zasądza od powoda na rzecz pozwanej 5 400 (pięć tysięcy
czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego postanowienia powodowi do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 19 sierpnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku zmienił wyrok
Sądu Okręgowego w Słupsku z 22 grudnia 2022 r., oddalając powództwo o
I CSK 1619/25
2
ustalenie oraz oddalając apelacje powoda, pozwanej i interwenienta ubocznego w
pozostałym zakresie.
Od wyroku Sądu Apelacyjnego zostały wywiedzione dwie skargi kasacyjne.
W skardze powoda wskazano, że w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne: Czy prawidłowo sporządzono protokół powypadkowy zatwierdzony przez
pracodawcę, stanowiący dokument urzędowy w rozumieniu przepisów Kodeksu
postępowania cywilnego, to do skutecznego zakwestionowania przez pracodawcę
faktów w nim opisanych i kwalifikacji ich jako wypadek przy pracy konieczne jest
zaistnienie wady oświadczenia woli po stronie pracodawcy (art. 82-88 k.c.)?
Poza tym powód powołał przesłankę oczywistej zasadności, która – jego
zdaniem – wynika z naruszenia art. 228 § 2 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie
powszechnej dostępności informacji o przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniu
brutto pracowników zatrudnionych w podmiotach transportu drogowego na
podstawie stosunku pracy, w jednostkach o liczbie pracujących powyżej 9 osób za
lata 2014 - 2024 na stronie Głównego Urzędu Statystycznego, a także z
niezastosowania w sprawie art. 444 § 2 k.c.
Natomiast w skardze pozwanej sformułowano zagadnienia prawne o
następującym brzmieniu:
1. Czy w rozumieniu art. 435 § 1 k.c. odpowiada na zasadzie ryzyka podmiot
świadczący usługi transportowe (bez przewozu osób), który zgadza się na
przewóz osoby chorej (ze złamaną nogą) na jej życzenie i prośbę w środku
transportu nie spełniającym warunków transportu medycznego, a podczas
podróży u osoby chorej dojdzie do komplikacji w wyniku nie przewożenia
osoby chorej w warunkach transportu medycznego?
2. Czy w rozumieniu art. 435 § 2 k.c. odpowiada na zasadach ogólnych
podmiot świadczący usługi transportowe (bez przewozu osób), który zgadza
się na przewóz osoby (ze złamaną nogą) na jej życzenie i prośbę w środku
transportu nie spełniającym warunków transportu medycznego, a podczas
podróży u osoby chorej dojdzie do komplikacji w wyniku nie przewożenia
osoby chorej w warunkach transportu medycznego?
I CSK 1619/25
3
Również pozwana powołała się na oczywistą zasadność skargi, którą wywiodła z
naruszenia art. 435 § 1 k.c., który został zastosowany w sprawie, pomimo że
skarżąca nie miała obowiązku wykonania transportu powoda do Polski.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że zagadnienie prawne powinno
zostać sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym
sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, a jednocześnie powinno być
przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić udzielenie
uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i
rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. m.in. postanowienia SN z 11 stycznia 2024
r., I CSK 6184/22; z 13 grudnia 2023 r., I CSK 5954/22; z 25 października 2023 r.,
III USK 286/22).
Natomiast powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 §
1 pkt 4 k.p.c. jest uzasadnione jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy
rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z
przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia
prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu
skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie
konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał
zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie
oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Skarżący zaś powinien uzasadnić tę
przesłankę, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji
Sądu Najwyższego. Nie może zatem powoływać się na wadliwość ustaleń
faktycznych, ani opierać się na faktach innych niż stanowiące podstawę
rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023 r., I CSK 5630/22; z 8
listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1631/23 oraz z
25 września 2023 r., I CSK 903/23).
W obu skargach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie
spełniają powyższych wymagań.
Powód podjął polemikę z ustaleniami faktycznymi sądów powszechnych
rozpoznających sprawę. Kwestionował prawidłowość ustaleń dotyczących wypadku
I CSK 1619/25
4
przy pracy, a także powoływał okoliczności niemające znaczenia w sprawie, jak np.
wysokość średniego wynagrodzenia w sektorze transportowym. Wysokość renty
wyrównawczej powinna być bowiem ustalana na podstawie rzeczywistych
zarobków uzyskiwanych przez poszkodowanego, te zaś skarżący udowodnił w
wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu minimalnemu. Kognicja Sądu
Najwyższego nie obejmuje powtórnego badania stanu faktycznego sprawy ani
dokonywanej przez sądy powszechne oceny dowodów (art. 3983 § 3 oraz art. 39813
§ 2 k.p.c.).
Z kolei pozwana przedstawiła zagadnienia o bardzo szczegółowej, wręcz
kazuistycznej treści, odnoszące się wyłącznie do stanu faktycznego niniejszej
sprawy i pozbawione waloru uniwersalności. Dodatkowo, wątpliwości opisane przez
pozwaną zostały oparte na nieznajdującej oparcia w ustaleniach stanu faktycznego
sprawy konfuzji faktu poniesienia szkody przez powoda w chwili gdy znajdował się
w pojeździe mechanicznym należącym do pozwanej (zdarzenia uzasadniającego
jej odpowiedzialność odszkodowawczą) oraz faktu bezrefleksyjnej decyzji powoda
o odbyciu podróży pojazdem niezapewniającym mu warunków odpowiednich do
stanu zdrowia (okoliczności uzasadniającej przyczynienie się powoda do powstałej
szkody). Ustalone przez sądy meriti okoliczności, że przejazd miał charakter
grzecznościowy, a poszkodowany znał warunki panujące w pojazdach pozwanej
można odnosić jedynie do drugiego z wymienionych faktów, innymi słowy mają one
wpływ na ustalenie stopnia przyczynienia się poszkodowanego. Jednocześnie
okoliczności te pozostają irrelewantne w stosunku do odpowiedzialnosci
odszkodowawczej właściciela pojazdu co do zasady.
W końcu, należy wskazać, że przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4
k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście
uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie
przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, że konieczne
jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie
zagadnienia prawnego. Nie można bowiem twierdzić, że skarga jest oczywiście
uzasadniona - co oznacza oczywistą bezzasadność zaskarżonego orzeczenia, a
więc niewymagającą jakichkolwiek dociekań lub analiz, a jednocześnie wskazywać
na istnienie potrzeby wykładni przepisów - wymagającej z natury rzeczy
I CSK 1619/25
5
pogłębionych rozważań. (zob. np. postanowienia SN z 10 października 2023 r., III
USK 153/22; z 26 września 2023 r., III USK 274/22 oraz z 8 sierpnia 2023 r., I PSK
26/23).
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia obydwu skarg do rozpoznania, o kosztach postępowania
kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i
§ 2 pkt 6 oraz 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za
czynności adwokackie.
[SOP]
Mariusz Załucki
