I CSK 1618/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
29 października 2025 r.
SSN Krzysztof Wesołowski
na posiedzeniu niejawnym 29 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa Banku spółki akcyjnej w W.
przeciwko D. D.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 30 lipca 2024 r., I AGa 197/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną powoda Banku S.A. w W. od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Gdańsku z 30 lipca 2024 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
I CSK 1618/25
2
rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej
funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na
przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka ta nie została
spełniona.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie
może przyczynić się do rozwoju prawa. Odwołanie się do tej przesłanki przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga – jak wynika z orzecznictwa Sądu
Najwyższego – sformułowania tego zagadnienia z przytoczeniem wiążących się
z nim konkretnych przepisów prawnych oraz przedstawienia argumentów
świadczących o rozbieżnych ocenach prawnych (zob. np. postanowienia SN z:
7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; 25 maja 2021 r., II CSK 96/21). Ponadto,
w judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że wskazanie przyczyny
określonej w powołanym przepisie nakłada na skarżącego obowiązek
przedstawienia zagadnienia o charakterze abstrakcyjnym wraz z argumentami
prowadzącymi do rozbieżnych ocen prawnych, wykazania, że nie zostało ono
rozstrzygnięte w dotychczasowym orzecznictwie, a wyjaśnienie go ma znaczenie
nie tylko dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy, ale także innych podobnych
spraw, przyczyniając się do rozwoju prawa. Nie może mieć charakteru
kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do
kwalifikacji prawnej szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego
orzeczenia (zob. m.in. postanowienia SN z: 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,
OSNC 2002, nr 12, poz. 151; 30 kwietnia 2015 r., V CSK 598/14; 15 kwietnia 2021
r., I CSK 720/20).
I CSK 1618/25
3
Występowania istotnego zagadnienia prawnego skarżący upatruje
w konieczności udzielenia odpowiedzi na pytanie:
„Czy uzasadnione jest zmniejszenie obowiązku naprawienia szkody na
podstawie art. 362 k.c., w sytuacji której odszkodowanie dochodzone jest przez
pokrzywdzonego od sprawcy szkody skazanego za przestępstwo umyślne,
a szkoda równa jest uzyskanej przez sprawcę korzyści majątkowej?”
Wskazane przez skarżącego zagadnienie prawne nie wpisuje się jednak
w ustalenia faktyczne poczynione w ramach postępowania przed sądami
powszechnymi w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie go zatem nie będzie miało
znaczenia w tej sprawie. Nie zostało bowiem wykazane, że pozwany uzyskał
korzyść majątkową równą szkodzie powoda, co zakłada przedstawione
zagadnienie. Z ustaleń faktycznych wynika, że pozwany zawarł umowy kredytu nie
dla siebie, ale dla osób trzecich – Macieja Więckowskiego i jego żony Emilii.
Bezsprzecznie prawomocny wyrok skazujący dotyczący pozwanego przesądzał
o winie pozwanego i o tym, że on sam działał w celu osiągnięcia korzyści
majątkowej. Natomiast szkoda powoda w niniejszej sprawie nie była równa
uzyskanej przez pozwanego korzyści majątkowej, a na pewno nie zostało to
dowiedzione. Nie można zatem uznać, że przedstawiona wątpliwość, zakładająca
nieudowodniony w postępowaniu stan rzeczy, spełnia wymagania istotnego
zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).
M.L.
[r.g.]
I CSK 1618/25
4
