I CSK 158/13

Sygn. akt I CSK 158/13

POSTANOWIENIE

Dnia 20 listopada 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa J. W.
‎przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Rady Ministrów, Ministra Skarbu Państwa, Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej i Wojewodę […] oraz […] P. […] w likwidacji z siedzibą w Ł.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2013 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
‎zasądza od powoda J. W. na rzecz stron pozwanych:

- Skarbu Państwa (Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa) kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł ;

- […] P. […] w likwidacji z siedzibą w Ł. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na zarzucie nieważności postępowania oraz „oczywistym naruszeniu art. 382 k.p.c. przez Sąd Apelacyjny”.

Skarżąca uzasadniła swój wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania dopiero w wyniku wezwania jej do tego przez Sąd Apelacyjny. Mimo że formalności stało się zadość, to przedstawiony wniosek okazał się bezzasadny. Zaprezentowana przez skarżącą argumentacja na poparcie tezy o nieważności postępowania przed Sądami obu instancji jest tak niejasna, że nie można z niej wyprowadzić rzeczywistego stanowiska skarżącej. Zawarte zaś w uzasadnieniu wskazanego wniosku odwołania do nieokreślonych bliższej działań „reprezentantów strony pozwanej wyczerpujących znamiona czynów zabronionych” a które miały doprowadzić do pozbawienia skarżącej możności obrony jej praw pozostają jedynie gołosłownymi stwierdzeniami bez jakiegokolwiek sprecyzowania i  wyjaśnienia.

Szczegółowa analiza skargi nie prowadzi też wniosku, że jest ona oczywiście uzasadniona, zwłaszcza w związku z rzekomym naruszeniem przez Sąd Apelacyjny art. 382 k.p.c.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 k.p.c. a controrio).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.

aw

es