I CSK 157/20

Sygn. akt I CSK 157/20

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lipca 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa K. Ł.
‎przeciwko R. sp. z o.o. w W., R. F. i R. G.
‎o ochronę dóbr osobistych,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lipca 2020 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 24 czerwca 2019 r., sygn. akt VI ACa (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

2. zasądza od pozwanych na rzecz powoda kwotę 360 (trzysta
‎ sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania
‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwani wnieśli skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołali się na oczywistą zasadność skargi oraz na potrzebę wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości. Po pierwsze, skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Stan faktyczny był złożony, na tle sprawy występuje wyraźny konflikt istotnych wartości, zatem różnie w jej okolicznościach może wypaść ocena rzetelności działania dziennikarzy - ze stanowiskiem przyjętym przez  Sąd II instancji można polemizować, jednakże nie jest ono oczywiście błędne. Po drugie, nie ma na tle tej sprawy potrzeby wykładni art. 24 k.c. Zdaniem skarżącego, ma ona dotyczyć konieczności wyważenia, z jednej strony, działania w interesie społecznie uzasadnionym, a z drugiej strony publikacji informacji niepotwierdzonych. Abstrakcyjnie problem ten jest jasny w już utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Jeżeli publikację uzasadnia ważny  interes społeczny, to może być ona dokonana nawet wówczas, gdy dziennikarz nie ma potwierdzonej prawdziwości informacji. Ważna dla uchylenia bezprawności działania jest wówczas ocena rzetelności działania dziennikarza w  weryfikowaniu  informacji. Ważna jest też sama forma i konkretna treść publikacji, te zaś okoliczności są wybitnie ocenne. Na tle analizy stanu faktycznego w tej sprawie niewątpliwie można by wyprowadzać różne wnioski, a więc też polemizować ze stanowiskiem zajętym przez Sąd II instancji, jednakże nie można tego stanowiska uznać za oczywiście nieprawidłowe. Miejsce na taką polemikę jest zatem ewentualnie w ramach podstaw kasacyjnych, a nie w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została  wykazana  żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego  Sąd  Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

jw