POSTANOWIENIE

20 października 2023 r.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Mariusz Załucki

na posiedzeniu niejawnym 20 października 2023 r. w Warszawie
‎w sprawie z powództwa A. L. W.
‎przeciwko […]. Niestandaryzowanemu Sekurytyzacyjnemu Funduszowi Inwestycyjnemu Zamkniętemu w W.
‎o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,
‎na skutek skargi kasacyjnej A. L. W.
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
‎z 20 grudnia 2022 r., I ACa 783/21,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia powodowi do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Powód A. L. W. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 20 grudnia 2022 r., wydanego w sprawie przeciwko […]. Niestandaryzowanemu Sekurytyzacyjnemu Funduszowi Zamkniętemu z siedzibą w W. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powód uzasadnił wniosek o potrzebą dokonania wykładni art. 123 § 1 pkt 1 k.c. w zw. z 825 pkt 1 k.p.c. Zdaniem skarżącego wyjaśnienia wymaga wpływ umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela na przerwanie biegu terminu przedawnienia egzekwowanego roszczenia w sytuacji, w której pomiędzy złożeniem wniosku o wszczęcie egzekucji a jej umorzeniem, wierzyciel dokonał przelewu egzekwowanej wierzytelności na rzecz osoby trzeciej. W szczególności powód analizuje możliwość zastosowania art. 203 § 2 zd. 1 k.p.c. per analogiam.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.).

W niniejszej skardze oparto się na przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych. Wątpliwości te i rozbieżności należy przytoczyć, przedstawiając ich doktrynalne lub orzecznicze źródła. Konieczne jest wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej. Powołanie się na omawianą przesłankę wymaga również wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa (zob. m.in. postanowienia SN z 11 stycznia 2022  r., II PSK 193/21; oraz z 20 stycznia 2022 r. I CSK 790/21).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie mogło wywrzeć oczekiwanych skutków. Skarżący przywołał bowiem wyroki Sądu Najwyższego, których rozstrzygnięcia różnią się nie ze względu na rozbieżność w wykładni przepisów prawa, lecz na zmianę stanu prawnego oraz, częściowo z uwagi na różnice zachodzące pomiędzy stanami faktycznymi poszczególnych spraw. W sprawie IV CSK 438/18 bowiem umorzenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło ze względu na to, że cedent przestał być wierzycielem egzekucyjnym, ponieważ stał się nim cesjonariusz, który potencjalnie mógłby egzekwować na podstawie wystawionego już tytułu. Natomiast w sprawie III CZP 103/14 cesjonariusz nie mógłby posłużyć się tym samym tytułem, bowiem nie był podmiotem uprawnionym do wydawania bankowego tytułu egzekucyjnego. Chodziło zatem o dwa, odmienne typy tytułów wykonawczych.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

AD

[ał]