I CSK 1562/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
30 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 30 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku M.N.
z udziałem D.N., A.R., M.K., E.S., A.N. i Gminy S.
o zasiedzenie nieruchomości,
na skutek skargi kasacyjnej M.N.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim
z 23 czerwca 2023 r., V Ca 137/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpozna
2. koszty postępowania kasacyjnego uczestnicy
postępowania ponoszą we własnym zakresie.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
I CSK 1562/24
2
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w
Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 czerwca 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie
do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność. Analiza wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże
do stwierdzenia, że wskazana przez skarżącą podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania nie zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie
miała miejsce nieważność postępowania.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem
dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie
przez skarżącą. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista zasadność
skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy
dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na
uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa,
zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i
przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżącą,
związane z zarzutem naruszenia przepisów postępowania oraz prawa
materialnego, nie daje zaś podstaw. W orzecznictwie podkreśla się także , że
przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste
naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz
sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia. Sam zarzut naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie
prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11
stycznia 2008 r., I UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9
czerwca 2008 r., II UK 37/08).
I CSK 1562/24
3
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach
postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 1 w zw. z
art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
(M.M.)
[SOP]
