I CSK 1514/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
25 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A.D.
przeciwko T. w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej T. w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
z 8 grudnia 2023 r., I ACa 1326/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki 5400 (pięć tysięcy
czterysta) zł kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w
wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu
świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia
doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia
zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 3 czerwca 2022 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie zasądził od T. w
W. na rzecz A.D. 226 929,14 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: od 144
837,39 zł od 10 marca 2017 r. do dnia zapłaty oraz od 82 091,75 zł od 14 maja
2022 r. do dnia zapłaty oraz oddalił powództwo w pozostałym zakresie.
I CSK 1514/24
2
Wyrokiem z 8 grudnia 2023 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku: zmienił ww.
wyrok w pkt I i II w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powódki 250
000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 8 stycznia 2017 r. do dnia
zapłaty oraz oddalił apelację pozwanego.
W skardze kasacyjnej pozwany, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie
skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989
§ 1 pkt 2 k.p.c.
Zdaniem skarżącego istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
sądów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki
skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).
Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach
kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,
nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,
jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia
z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością
lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia
orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy
dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem
Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej
oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2
k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości,
określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne
mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy,
I CSK 1514/24
3
a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących
w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez
sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń,
dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni
przepisu (zob. m.in. postanowienia SN: z 15 października 2002 r. II CZ 102/02; z 28
marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 i z 8 lipca 2008 r., I
CSK 111/08).
Skarżący nie wykazał powołanej we wniosku przesłanki w rozumieniu
powyżej wyjaśnionym. Nie należy zrównywać wielokierunkowości stosowania
prawa w niejednakowych stanach faktycznych oraz różnorodności orzecznictwa -
naturalnej i uzasadnionej - z rozbieżnością orzecznictwa, zasadniczo niepożądaną i
wymagającą krytycznej oceny oraz ewentualnej eliminacji. W uzasadnieniu wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opartego na przyczynie przewidzianej
w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie jest więc wystarczające przytoczenie spraw i
oznaczających je sygnatur bez wykazania, że rozbieżność w orzecznictwie
rzeczywiście występuje, że jest istotna i że wyraża się odmiennością rozstrzygnięć
wydanych w takich samych lub bardzo podobnych okolicznościach faktycznych i
prawnych (zob. postanowienie SN z 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016
Nr 2, poz. 29). Takich argumentów skarżący nie przedstawił.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,
które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1
w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Jacek Grela
(M.M.)
[a.ł]
I CSK 1514/24
4
