Sąd Najwyższy

I CSK 15/15

postanowienie SN z dnia 2015-10-15

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaI CSK 15/15
Data orzeczenia2015-10-15
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział I
SędziowieSSN Kazimierz Zawada, SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący), SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt I CSK 15/15

POSTANOWIENIE

Dnia 15 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa N. sp. z o.o. w W.
‎
przeciwko A. sp. z o.o. w W. obecnie A. sp. z o.o.
‎
w W.
‎
o naruszenie prawa do firmy oraz oznaczenia przedsiębiorstwa, towarów i usług,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2015 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
‎
z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI ACa 1308/13,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej
‎
kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów
‎
postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego z dnia 16 maja 2013 r. Z orzeczonego przez Sąd Okręgowy zakazu posługiwania się przez stronę pozwaną oznaczeniem zawierającym element słowny „N.” wyłączył posługiwanie się „oznaczeniem w postaci wspólnotowego znaku towarowego” o określonym numerze.

Strona powodowa zarzuciła wyrokowi Sądu Apelacyjnego w zakresie uwzględniającym apelację strony pozwanej naruszenie - w różnych układach i powiązaniach - art. 3 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz art. 4310 k.c., a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła oczywistą jej zasadnością, potrzebą wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie oraz występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Wszystkie powołane przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania strona powodowa powiązała z zarzucanym Sądowi Apelacyjnemu błędnym przyjęciem w zaskarżonym wyroku, że rejestracja wspólnotowego znaku towarowego wyłącza bezprawność działania w świetle ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji.

Stanowisko Sądu Apelacyjnego w kwestii wpływu rejestracji wspólnotowego znaku towarowego na ocenę bezprawności działania w świetle ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji jest jednak inne. Sąd Apelacyjny przyjął w zaskarżonym wyroku, zgodnie z judykaturą Sądu Najwyższego (zob. wyroki z dnia: 3 lipca 2008 r., IV CSK 88/08 i 25 października 2008 r., V CSK 109/08), że nie można a priori wykluczyć sprzeczności wykonywania prawa wyłącznego z zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego z dobrymi obyczajami i tym samym uznania go za działanie bezprawne w świetle ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, lecz strona powodowa nie wykazała, aby posługiwanie się przez jej przeciwniczkę zarejestrowanym znakiem słowno - graficznym „[…]” godziło w dobre obyczaje i było w związku z tym bezprawne w świetle ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione z urzędu (Dz. U. 2013.490).

Zapytaj AI o to orzeczenie