I CSK 1499/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
28 października 2025 r.
SSN Dariusz Pawłyszcze
na posiedzeniu niejawnym 28 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A. R. i A. R.1
przeciwko […] Bank S.A. w W.
o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej […] Bank S.A. w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 15 grudnia 2023 r., I ACa 2450/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od […] Bank S.A. w W. łącznie na rzecz A. R. i A.
R.1 2700 (dwa tysiące siedemset) zł kosztów postępowania
kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego
postanowienia zobowiązanemu.
(G.G.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 23 września 2022 r., I C 1332/20, Sąd Okręgowy we Wrocławiu
ustalił, że umowa kredytu, zawarta 1 sierpnia 2007 r. przez powodów z pozwanym
bankiem, jest nieważna i zasądził od banku na rzecz kredytobiorców 96 418,79 zł
z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, a w pozostałym zakresie powództwo
oddalił.
Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
oddalił apelację banku.
I CSK 1499/24
2
Sąd drugiej instancji ustalił, że 1 sierpnia 2007 r. kredytobiorcy zawarli z
bankiem umowę kredytu denominowanego, na mocy którego bank zobowiązał się
postawić do dyspozycji kredytobiorców sumę 29 386,69 CHF na spłatę zobowiązań
kredytowych oraz dowolny cel. Kredytobiorcy 15 listopada 2011 r. wnieśli
o umożliwienie spłaty kredytu bezpośrednio w CHF. W związku z powyższym
24 listopada 2011 r. został zawarty aneks do umowy kredytu.
W okresie od 1 sierpnia 2007 r. do 1 czerwca 2022 r. kredytobiorcy uiścili na
rzecz banku 96 418,79 zł.
Sąd drugiej instancji uznał, że przewidziane w umowie dokonywanie
przeliczeń walutowych kursami jednostronnie ustalanymi przez bank wykracza
poza granice swobody umów określone w art. 3531 k.c. i umowa jest nieważna na
podstawie art. 58 § 1 k.c. Umowa pozbawiona nieważnych postanowień kursowych
byłaby sprzeczna z art. 69 ust. 2 pkt 2 pr.bank. i dlatego jest nieważna w całości.
Ponadto postanowienia kursowe w umowie są niedozwolone na podstawie art. 3851
§ 1 k.c.
Pozwany bank wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze
względu na występowanie w niniejszej sprawie istotnych zagadnień prawnych, a
mianowicie:
1. Czy w konstrukcji umowy kredytu denominowanego wskazana w umowie
kwota kredytu w walucie obcej stanowi „kwotę salda technicznego”, które ma służyć
tylko do przeliczenia, w dniu uruchomienia kredytu, wysokości należnego
kredytobiorcy świadczenia w złotych polskich, czy też, wskazana w umowie kredytu
denominowanego kwota kredytu w walucie obcej stanowi w istocie kwotę
zobowiązania banku do oddania do dyspozycji kredytobiorcy udzielonego mu
kredytu.
2. Czy bank zobowiązując się do oddania do dyspozycji kredytobiorcy środki
pieniężne zgodnie z art. 69 ust. 1 pr.bank. spełnia swoje świadczenie główne
z umowy kredytu tj. oddaje do dyspozycji kredytobiorcy te środki dopiero z chwilą
ich przekazania, w wykonaniu dyspozycji kredytobiorcy, na oznaczony w umowie
cel, czy też świadczenie to spełnia już z chwilą umożliwienia kredytobiorcy
wykorzystania tych środków pieniężnych, które następuje poprzez wydanie bankowi
I CSK 1499/24
3
więżących dyspozycji uruchomienia kredytu zgodnie z warunkami określonymi w
umowie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Uchwałą pełnego składu Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III CZP
25/22, do rangi zasady prawnej podniesiono tezy, iż:
1) w razie uznania, iż postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub
denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi
niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie
prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób
określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów;
2) w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej
w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w
pozostałym zakresie.
Powyższe tezy, wiążąc w niniejszej sprawie (art. 88 u.s.n.), uniemożliwiają
przyjęcie skargi kasacyjnej, gdyż wykluczają trwanie stosunku prawnego po
usunięciu z treści umowy źródła kursu walutowego. W celu uwzględnienia wniosku
o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący musiałby zakwestionować tezę Sądu
drugiej instancji o nieuczciwym charakterze przeliczników walutowych
ustanowionych w umowie lub zakwalifikowaniu umowy jako umowy kredytu
denominowanego do waluty obcej.
Pierwsze z zagadnień podniesionych przez bank zmierza do podważenia, że
strony zawarły umowę kredytu denominowanego. Jednak zgodnie z umową kredyt
został wypłacony w złotych i kredytobiorca nie miał prawa jednostronnie złożyć
dyspozycji wypłaty w CHF, Umowa stron była umową kredytu denominowanego,
a nie walutowego, i jest objęta dyspozycją uchwały z 25 kwietnia 2024 r.
Drugie zagadnienie nie występuje w sprawie. Nie jest istotne dokładne
oznaczenie, co do dnia, daty wykonania przez bank swojego zobowiązania do
wypłaty kredytu: czy był to pierwszy dzień, w którym kredytobiorca mógł złożyć
dyspozycję wypłaty, czy dzień, w którym bank wykonał tę dyspozycję i wypłacił
sumę kredytu.
I CSK 1499/24
4
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c.
oddalił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania.
Na podstawie art. 98 § 1 i 11 i art. 99 k.p.c. kredytobiorcom przysługuje od
skarżącego zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w
wysokości stawki minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt
2 rozporządzenia Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
G.G.)
[a.ł]
