I CSK 1370/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Roman Trzaskowski
29 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 29 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku T.M.
z udziałem M.W., R.B., W.K., E.M., M.W.-1 (i jako następcy prawnego Z.W.) i I.B.
o zasiedzenie,
na skutek skargi kasacyjnej M.W.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach
z 27 marca 2024 r., V Ca 739/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od skarżącego na rzecz wnioskodawcy, tytułem
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, kwotę 450 (czterysta
pięćdziesiąt) zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia skarżącemu niniejszego
orzeczenia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 27 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach oddalił
apelację uczestnika M.W. od postanowienia Sądu Rejonowego w Węgrowie z 13
czerwca 2023 r., którym Sąd ten stwierdził, że M.M. oraz H.M. nabyli na zasadach
wspólności ustawowej małżeńskiej z dniem 1 stycznia 2006 r. własność oznaczonej
w sentencji nieruchomości.
I CSK 1370/26
2
W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do
rozpoznania, uczestnik M.W. wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 §
1 pkt 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady
od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących
dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują
pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1
k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy
w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga
kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie
przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości,
wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w
interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i
stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z
uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi
niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy,
sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni
(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16,
niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji
orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub
procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której
naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob.
np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15,
I CSK 1370/26
3
niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r.,
III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.;
z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17,
niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r.,
V CSK 168/18, niepubl.).
Skarżący nie wykazał, by zaskarżone orzeczenie było dotknięte tego rodzaju
nieprawidłowościami.
Stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być
zarzuty dotyczące ustalenia faktów bądź oceny dowodów, co oznacza, że
argumentacja wniosku dotycząca niewłaściwie przeprowadzonej przez Sąd
Okręgowy oceny dowodu z opinii biegłego nie może uzasadniać tezy o oczywistej
zasadności zarzutu naruszenia art. 382 k.p.c. Ponadto, za oczywistą zasadnością
tego zarzutu nie może przemawiać zarzucane przez skarżącego pominięcie przez
Sąd Okręgowy dowodu z opinii innego biegłego. W orzecznictwie Sądu
Najwyższego wyjaśniono, że art. 382 k.p.c. może stanowić usprawiedliwioną
podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący wykaże, że sąd drugiej instancji
bezpodstawnie pominął część zebranego w sprawie materiału. Strona powołująca
się na naruszenie tego przepisu powinna w konsekwencji wskazać materiał
dowodowy, który został przez sąd drugiej instancji pominięty przy wydaniu wyroku, i
wykazać, że popełnione uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazuje
się przy tym, że z art. 382 k.p.c. nie wynika, aby sąd apelacyjny obowiązany był
przeprowadzać dalsze dowody, bez względu na stan wyjaśnienia sprawy, bądź aby
ciążył na nim obowiązek uwzględnienia każdego wniosku dowodowego
zgłoszonego w postępowaniu apelacyjnym (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z 19
lutego 2015 r., III CSK 180/14, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 29
września 2022 r., I CSK 2106/22, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z 5 lipca 2024
r., II CSKP 900/22, niepubl.). Skarżący nie wskazał materiału dowodowego, który
został zebrany w sprawie, a pominięty przez Sąd Okręgowy. O oczywistej
zasadności naruszenia tego przepisu nie przekonuje natomiast wskazywane przez
skarżącego pominięcie przez Sąd Okręgowy wniosków dowodowych zgłoszonych
w apelacji. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia bowiem wynika, że Sąd
Okręgowy pominął te wnioski jako spóźnione, gdyż nie wykazano, by uczestnik nie
I CSK 1370/26
4
mógł ich powołać w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji ani że potrzeba
powołania się na nie wynikła później, a ponadto - w odniesieniu do wniosku o
dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego - jako nieprzydatny do wykazania
istotnych w sprawie okoliczności, a dotyczący „przesunięcia” granic nieruchomości i
okoliczności, czy „wystarczy” lasu dla wszystkich osób wywodzących swe prawa z
aktów własności ziemi, które to okoliczności Sąd ocenił jako pozbawione
decydującego znaczenia dla wyniku rozpoznawanej sprawy.
Skarżący nie wykazał również oczywistego charakteru w odniesieniu do
kasacyjnego zarzutu naruszenia art. 172 § 1 i 2 w zw. z art. 336 k.c. Przedstawiona
we wniosku argumentacja, oparta - wbrew regulacji art. art. 3983 § 3 k.p.c. - na
podważaniu poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, nie uzasadnia bowiem
tezy o oczywistej wadliwości dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny charakteru
władania przez poprzedników wnioskodawcy sporną nieruchomością jako
posiadania samoistnego.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,
jak w sentencji.
(K.L.)
[r.g.]
