I CSK 1356/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
2 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 2 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa M.K.
przeciwko E. spółce akcyjnej w W.
o ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej E. spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 7 grudnia 2023 r., I ACa 296/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz pozwanego kwotę 5400 zł
(pięć tysięcy czterysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych w przypadku opóźnienia, rozpoczynającego bieg po
upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu
niniejszego postanowienia.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
I CSK 1356/24
2
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z
dnia 7 grudnia 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z
powołaniem się na jej oczywistą zasadność, potrzebę wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości oraz występowanie w sprawie istotnych
zagadnień prawnych. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez
skarżącego podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą.
Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność
postępowania. Skarżący powołał się na nieważność postępowania na podstawie
art. 379 pkt 4 k.p.c. oraz treść uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 26
kwietnia 2023 r. ( III PZP 6/22). Należało jednak uwzględnić, że zaskarżony wyrok
został wydany wprawdzie po wydaniu wskazanej wyżej uchwały, jednakże po
wejściu w życie art. 3671 k.p.c. dokonanej na mocy ustawy nowelizującej z dnia 7
lipca 2023 r. ( Dz.U. poz. 1860) i to powyższy przepis stanowił podstawę orzekania
przez Sąd drugiej instancji w składzie jednoosobowym.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje dostatecznego
uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie przez
skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista zasadność
skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy
dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na
uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa,
I CSK 1356/24
3
zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i
przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez
skarżącego, związane z zarzutem naruszenia art. 3851 § 1 k.c. i art. 58 § 2 k.c., nie
daje zaś podstaw.
Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia,
wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz
przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych
ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia
prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla
sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało.
Argumentacja prawna powołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przedmiot przedstawionych
zagadnień, nie pozwala zaś przyjąć, aby zagadnienia te mogły – z punktu widzenia
okoliczności rozstrzyganej sprawy – być uznane za istotne zagadnienia prawne w
rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zostały one dostatecznie wyjaśnione w
dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego. Nie istnieje zaś potrzeba wykładni
przepisów prawa ani nie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd
Najwyższy na ten temat wyraził już swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a
nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje
również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 3851 § 1 i 2 k.c., w
zakresie wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu, że stosownie do art.
3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba
dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności w
orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich
interpretacji. Tego rodzaju wątpliwości wskazane przez skarżącego muszą
zachodzić nadal, w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania, a argumentacja pozwalająca stwierdzić, że występuje
rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie wymaga przytoczenia
I CSK 1356/24
4
przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą rozbieżność w wykładni,
występującą także w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania. Nie wskazują na to dostatecznie orzeczenia powołane
przez skarżącego.
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach
postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1
i art. 39821 k.p.c.
(M.M.)
[SOP]
