I CSK 1340/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
20 sierpnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 sierpnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A. K.
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie […]
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej A. K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z 7 listopada 2024 r., I ACa 84/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii
Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 5 400 (pięć tysięcy
czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego postanowienia powódce do dnia zapłaty
UZASADNIENIE
Powódka A. K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Lublinie z 7 listopada 2024 r., wydanego w sprawie przeciwko Skarbowi Państwa –
Wojewodzie […] o zapłatę.
W ocenie skarżącej postępowanie przeprowadzone przed Sądem I instancji
obarczone było nieważnością, która nie została dostrzeżona, ani naprawiona w
toku postepowania apelacyjnego. Powódka wywodzi nieważność z przesłanki
niemożności obrony swoich praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.). Podnosi, że bezpodstawnie
I CSK 1340/25
2
oddalono jej wnioski dowodowe, których przedmiotem było wykazanie przyczyn, dla
których sformułowała żądanie odszkodowania za konfiskatę pojazdów należących
do jej krewnego w czasie działań wojennych II Wojny Światowej dopiero w 2021 r.
oraz własnej legitymacji do formułowania powództwa o takiej treści.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Brak możności obrony swoich praw jako przesłanka nieważności
postępowania musi być interpretowana ściśle. W orzecznictwie Sądu Najwyższego
przyjęto, że hipoteza art. 379 pkt 5 k.p.c. zostaje wypełniona, gdy z powodu
uchybień procesowych sądu strona nie mogła brać i faktycznie nie brała udziału w
postępowaniu lub jego istotnej części, zaś skutki tych wadliwości nie mogły być
usunięte na następnych posiedzeniach przed wydaniem wyroku w danej instancji
(zob. np. postanowienia SN z 31 stycznia 2025 r., I CSK 4436/23; z 10 grudnia
2024 r., III CZ 136/24; z 28 listopada 2024 r., I CSK 3539/23; z 19 listopada 2024 r.,
I UZ 11/24; z 14 listopada 2024 III CZ 238/24 oraz z 20 września 2024 r., I CSK
1980/24).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy sytuacja taka nie mogła mieć miejsca.
Wnioski dowodowe składane przez powódkę miały bowiem na celu ustalenie
szczegółowych okoliczności roszczenia, które uległo przedawnieniu na zasadach
ogólnych, tj. po upływie ustawowego dwudziestoletniego terminu o charakterze
zawitym, niezależnego od chwili powzięcia przez powódkę wiedzy o szkodzie. Z tej
przyczyny zarówno ustalenie okoliczności wytoczenia powództwa w ponad 80 lat
po zaistniałej szkodzie, jak i faktów uzasadniających ewentualną legitymację
powódki, nie miałoby znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co
prawidłowo oceniły sądy powszechne ją rozpoznające.
Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego
rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 i art. 99 k.p.c. w zw. § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt
6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności
adwokackie.
I CSK 1340/25
[SOP]
3
Mariusz Załucki
