I CSK 1330/23

POSTANOWIENIE

20 października 2023 r.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Mariusz Załucki

na posiedzeniu niejawnym 20 października 2023 r. w Warszawie
‎w sprawie z powództwa B. T.
‎przeciwko Gminie Miasto R. o zapłatę,
‎na skutek skargi kasacyjnej B. T.
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
‎z 10 listopada 2022 r., I ACa 871/22,

odrzuca skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Powódka B. T. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 10 listopada 2022 r., wydanego w sprawie Gminie Miasto R. o zapłatę.

Zaskarżonym wyrokiem uchylono wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z 29 kwietnia 2022 r. w zakresie pkt I i III i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania temuż Sądowi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 394¹ § 1¹ k.p.c. w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania stronie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego, nie zaś skarga kasacyjna. Natomiast na mocy art. 394 § 2 w zw. z art. 394¹ § 3 k.p.c. termin do wniesienia zażalenia wynosi tydzień od dnia doręczenia postanowienia z uzasadnieniem. Odpis zaskarżonego wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącej 24 listopada 2022 r. (k. 307), zaś pismo oznaczone jako skarga kasacyjna złożono 20 stycznia 2023 r. (k. 314). Nawet jeżeli przyjąć mylne oznaczenie pisma, co jest niezgodne z linią orzeczniczą SN, zgodnie z którą niewłaściwy wybór środka zaskarżenia dokonany przez profesjonalnego pełnomocnika nie może być potraktowany, jako mylne oznaczenie pisma procesowego ze skutkami wynikającymi z art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. Mamy bowiem wówczas do czynienia z wadliwie dobraną i nieprawidłowo dokonaną czynnością procesową (por.m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2019, IV CZ 8/19; z 27 kwietnia 2017 r., I PZ 2/17, z 26 sierpnia 1998 r., II CZ 71/98, OSNC 1998 Nr 12, poz. 226, z  9 marca 2000 r., V CZ 28/00, z 19 października 2001 r., I CZ 131/01, i z 24 listopada 2004 r., V CZ 121/04), to i środek zaskarżenia podlegałby odrzuceniu jako złożony po upływie ustawowego terminu.

Zważywszy zaś na to, że powódka objęła apelacją jedynie pkt I i III wyroku Sądu I instancji, wyrok ten w zakresie pkt II uprawomocnił się i nie może być zaskarżony skargą kasacyjną, ta bowiem przysługuje jedynie od prawomocnych wyroków II instancji.

W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na postawie art. art. 398⁶ § 3 k.p.c.

AD

[ał]