I CSK 130/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
11 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 11 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku Z.
z udziałem W.Ł.
o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej,
na skutek skargi kasacyjnej W.Ł.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z 29 sierpnia 2024 r., VIII Ga 154/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawcy z tytułu zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego kwotę 240,00 (dwieście
czterdzieści) zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia uczestnikowi odpisu
postanowienia do dnia zapłaty.
(G.N.-J.)
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
I CSK 130/25
2
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z
wymienionych przesłanek.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki
oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża
się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga
jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci
naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości
widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.
m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem
sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa
materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało
wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6
listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).
Zdaniem skarżącego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w
związku z naruszeniem art. 373 ust. 1 zw. z ust. 2 p.u., poprzez pominięcie przez
Sąd drugiej instancji ugruntowanego w orzecznictwie poglądu, zgodnie z którym
oprócz zaistnienia ustawowych przesłanek do orzeczenia zakazu konieczne jest
także wykazanie, że zawinione działanie reprezentanta upadłego doprowadziło do
obniżenia wartości ekonomicznej przedsiębiorstwa upadłego i pokrzywdzenia jego
wierzycieli, zaś okoliczności z art. 373 ust. 2 p.u. należy brać pod uwagę nie tylko
przy ustalaniu wymiaru zakazu, ale już na etapie badania zasadności jego
orzekania. Według skarżącego, Sąd drugiej instancji mimo przytoczenia
stosownych regulacji prawnych i orzecznictwa nie odniósł się do stanu faktycznego
i nie wykazał, iż doszło do obniżenia wartości ekonomicznej przedsiębiorstwa oraz
pokrzywdzenia wierzycieli (zwłaszcza, że uczestnik regulował bieżące należności
publicznoprawne); uczestnik powołał się w tym zakresie na zeznania podatkowe
[…] z czego wywodził, że uzyskał dochód.
I CSK 130/25
3
Skarżący nie zdołał jednak skutecznie zakwestionować ustaleń Sądu, z
których wynika, że stan zadłużenia uczestnika pogłębia się i powstają nowe
zobowiązania (dług powiększa się), których uczestnik nie reguluje mimo
wykazywania dochodu w zeznaniach podatkowych. Uczestnik nie posiada majątku
poza jednym pojazdem będącym przedmiotem zabezpieczenia (zastawu); nie ma
zatem majątku, z którego mogłoby nastąpić zaspokojenie długu. Sąd ustalił również
co do winy uczestnika, że niewątpliwie miał on wiedzę o stanie prowadzonego
przedsiębiorstwa oraz świadomość w zakresie obowiązków związanych z
powstaniem stanu niewypłacalności. Stopień pokrzywdzenia wierzycieli jest
znaczny, o czym świadczy wysokość łącznego zadłużenia (ustalonego przez Sąd),
w tym zadłużenia wobec wnioskodawcy
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
(A.T.)
[a.ł]
