Sąd Najwyższy

I CSK 13/15

postanowienie SN z dnia 2015-10-14

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaI CSK 13/15
Data orzeczenia2015-10-14
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział I
SędziowieSSN Krzysztof Pietrzykowski, SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący), SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt I CSK 13/15

POSTANOWIENIE

Dnia 14 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa M. […] sp. z o.o. w W.
‎
przeciwko M. B. i E. B.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2015 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej pozwanych
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI ACa […],

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanych na rzecz powódki kwotę 1.800
‎
(tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania
‎
kasacyjnego;

3. przyznaje r.pr. S. J. od Skarbu Państwa -
‎
Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 2.700 (dwa tysiące
‎
siedemset) złotych powiększoną o 23% podatku VAT
‎
tytułem wynagrodzenia za udzielenie pozwanym z urzędu
‎
nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu
‎
kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwani złożyli skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania powołali się na oczywistą zasadność skargi. Ma ona wynikać stąd, że umowa jest nieważna, bowiem nie istniały OWUL mające stanowić jej integralną część – leasingodawca wprowadził je do obrotu dopiero po zawarciu umowy. Skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Trafnie bowiem wskazał w uzasadnieniu wyroku Sąd II instancji, że to, czy OWUL wprowadził leasingodawca jako wiążący dla własnej praktyki, jest wyłącznie jego sprawą. W tej sprawie OWUL, bez względu na wskazaną w jego tytule datę późniejszą od daty zawarcia umowy, z woli obu stron umowy, o czym świadczy własnoręczny podpis leasingobiorcy pod OWUL, stały się integralną częścią umowy, zatem wiążą strony. Brak więc podstaw do przyjęcia, jakoby Sąd II instancji w sposób oczywiście nieprawidłowy wyłożył albo zastosował prawo.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

aw

Zapytaj AI o to orzeczenie