I CSK 1281/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
25 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 25 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa E. K. i K. K.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o ustalenie i zapłatę ewentualnie o ustalenie i zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z 24 lutego 2023 r., I ACa 504/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego pozwaną,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
I CSK 1281/24
2
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwana Bank S.A.
w W. powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących
rozbieżności w orzecznictwie sądów. Wykładnia, ta zdaniem pozwanej, powinna
zmierzać do rozstrzygnięcia, po pierwsze, czy w razie uznania za niedozwolone
postanowienia umowy kredytu indeksowanego, odnoszącego się do sposobu
określania kursu waluty obcej, możliwe jest zastąpienie tego postanowienia
przepisem dyspozytywnym, odnoszącym się do sposobu określania kursu waluty
indeksacji, po drugie, czy w rozważanej sytuacji umowa może obowiązywać w
pozostałym zakresie i – po trzecie – czy wykonanie przez bank obowiązku
informacyjnego względem konsumenta w sposób zgodny z Rekomendacją „S”
Komisji Nadzoru Bankowego dotyczącą dobrych praktyk w zakresie ekspozycji
kredytowych zabezpieczonych hipotecznie z 2006 r. uzasadnia przyjęcie, że
konsument nie został w sposób odpowiedni poinformowany o ryzykach związanych
z zawarciem umowy kredytu powiązanej z walutą obcą, co miałoby uniemożliwić
podjęcie racjonalnej decyzji co do zawarcia umowy.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa, w celu uzasadnienia
potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.)
konieczne jest wykazanie, że określony przepis prawa lub zespół tych przepisów,
mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita
wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w
judykaturze w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych,
które należy przytoczyć (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13
czerwca 2008 r., III CSK 104/08 i z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07).
Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej
zaskarżonym wyrokiem wystąpiła powołana przyczyna kasacyjna.
I CSK 1281/24
3
Przytoczone we wniosku wątpliwości - w zestawieniu z zarzutami skargi i
przedmiotem postępowania przed Sądami meriti - odnosiły się do konsekwencji
zawarcia w umowie kredytowej powiązanej z walutą obcą (frankiem szwajcarskim)
postanowień umownych wyrażających ryzyko walutowe i odsyłających do tabel
kursowych banku przy przeliczeniu waluty obcej na złote polskie i odwrotnie.
Problematyka ta nie stanowi novum i była nie tylko wielokrotnie, lecz także
wszechstronnie podejmowana w odniesieniu do zbliżonych treścią umów
kredytowych w nowszej judykaturze Sądu Najwyższego i w orzecznictwie
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co doprowadziło do utrwalenia się
jednolitych kierunków orzeczniczych, w które wpisywał się zaskarżony wyrok (por.
zwłaszcza: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021
r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11
grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20, z dnia 10 maja 2022
r., II CSKP 163/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, z dnia 13 maja 2022 r.,
II CSKP 405/22, z dnia 20 czerwca 2022 r., II CSKP 701/22, z dnia 9 września
2022 r., II CSKP 794/22, z dnia 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22, z dnia 20
lutego 2023 r., II CSKP 809/22, z dnia 25 maja 2023 r., II CSKP 1311/22, z dnia 28
lipca 2023 r., II CSKP 611/22, z dnia 25 października 2023 r., II CSKP 820/23, z
dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22 oraz II CSKP 1753/22, z dnia 19
stycznia 2024 r., II CSKP 874/22 oraz II CSKP 36/23 i z dnia 6 września 2024 r.,
II CSKP 1644/22, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2022 r.,
I CSK 1669/22, z dnia 27 kwietnia 2023 r., I CSK 3629/22, z dnia 8 grudnia 2023 r.,
I CSK 5651/22 i z dnia 29 maja 2024 r., I CSK 2038/23 oraz powołane tam dalsze
orzecznictwo Sądu Najwyższego; w judykaturze Trybunału Sprawiedliwości Unii
Europejskiej zob. zwłaszcza wyroki z dnia 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, I.W., R.W.
przeciwko Bank BPH S.A., ECLI:EU:C:2021:341, z dnia 18 listopada 2021 r.,
C-212/20, M.P., B.P. przeciwko „A.”, ECLI:EU:C:2021:934, z dnia 16 marca 2023 r.,
C-6/22, M.B.,U.B., M.B. przeciwko X S.A.,ECLI:EU:C:2023:216 i z dnia 23 listopada
2023 r., C-321/22, ZL, KU, KM przeciwko Provident Polska S.A.,
ECLI:EU:C:2023:911).
Uzupełniająco należało zauważyć, że Sąd Najwyższy wielokrotnie
podkreślał, iż przestrzeganie przez bank wymagań wynikających z Rekomendacji
I CSK 1281/24
4
„S” nie przesądza o tym, że bank udzielił konsumentowi informacji odpowiadającej
standardowi wymaganemu w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia
1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. Urz.
WE L 95, s. 29) (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2023 r.,
II CSKP 820/23 i z dnia 15 października 2024 r., II CSKP 474/23 oraz powołana
tam dalsza judykatura).
W tym stanie rzeczy, w zestawieniu z powołanym wyżej orzecznictwem Sądu
Najwyższego i judykaturą Trybunału Sprawiedliwości, wywody wniosku nie
ujawniały potrzeby dalszych wypowiedzi Sądu Najwyższego w objętej nimi materii,
z uwzględnieniem publicznoprawnych, ponadindywidualnych zadań skargi
kasacyjnej.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1,
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
[SOP]
[r.g.]
