I CSK 1258/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
27 sierpnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 27 sierpnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa I.B., M.B., D.K.
przeciwko Bank w W.
o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej I.B., M.B., D.K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 17 listopada 2025 r., VIII ACa 2076/25,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powodów na rzecz pozwanego kwotę 5 400 (pięć
tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego postanowienia powodom do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Powodowie I.B., M.B. i D.K. wywiedli skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Warszawie z 17 listopada 2025 r., wydanego w sprawie przeciwko
Bank z siedzibą w W. o zapłatę i ustalenie.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powodowie
wskazali, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd przyjął, iż
powodowie nie wykazali zapłaty na rzecz pozwanego kwoty 101 727,93 zł oraz
I CSK 1258/26
2
75 833 CHF, pomimo że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika
wysokość ich roszczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W celu wykazania przesłanki oczywistej zasadności należy wykazać, że
zachodzi niewątpliwa, widoczna bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność
orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni i w wyniku
takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście
wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje zatem samo,
nawet oczywiste, naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub
procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której
naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.
Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na argumenty
mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać
się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące
podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023 r., I CSK
5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I CSK
1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23).
Skarżący nie uczynili zadość temu wymaganiu z dwóch przyczyn.
Po pierwsze, niektóre twierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku o
przyjęcie skargi do rozpoznania nie odpowiadają elementom ustalonego stanu
faktycznego bądź dokumentom zebranym w aktach sprawy, do których powodowie
załączyli jedynie matematyczne wyliczenie własne uiszczonych kwot bez poparcia
go dowodami faktycznej zapłaty. Następnie (k. 335) sformułowali wniosek o
zakwalifikowanie ww. wyliczeń jako dowodu w sprawie, w kolejnych pismach
powodowie dołączyli kolejne wyliczenie prywatne oraz oświadczenie banku o
uruchomieniu kredytu. Po dalszej wymianie pism, przedstawili w toku postępowania
dokument bankowy zawierający historię transakcji dokonywanych przez nich we
frankach szwajcarskich (k. 542), natomiast analogiczny dokument zawierający
transakcje złotówkowe został dołączony dopiero wraz ze skargą kasacyjną, a
zatem po zakończeniu postępowania przed sądami powszechnymi. Co więcej,
wśród załączników do pozwu nie wymieniono, ani nie załączono faktycznie
I CSK 1258/26
3
zaświadczenia banku, na które powodowie powołują się we wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania. W końcu nie sposób podzielić argumentu
skarżących, iż wysokość ich roszczenia jest faktem przyznanym, a przynajmniej
nigdy nie kwestionowanym przez stronę pozwaną, skoro począwszy od pierwszego
pisma procesowego pozwany wskazywał na prywatny charakter załączonych
wyliczeń, zaś w postępowaniu apelacyjnym podnosił zarzut niewłaściwego
wyliczenia wartości przedmiotu sporu.
Druga przyczyna, dla której przedstawione uzasadnienie nie może
doprowadzić do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ma charakter generalny
i systemowy. Postępowanie kasacyjne nie stanowi bowiem trzeciej instancji
sądowej w sprawach cywilnych. Sąd Najwyższy działa wyłącznie jako sąd prawa,
rozstrzygający nowe, precedensowe problemy jurydyczne oraz dbający o
jednolitość orzecznictwa. Z tej przyczyny ustawodawca ograniczył kognicję Sądu
Najwyższego, wyłączając z jej zakresu kwestie dotyczące ustalania stanu
faktycznego sprawy oraz oceny dowodów (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).
Ponieważ wywód uzasadniający potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania został w
całości oparty na argumentacji dotyczącej oceny dowodów, nie mógł stanowić
przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postepowania kasacyjnego
rozstrzygnął zaś na podstawie § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
[SOP]
