I CSK 1252/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Piotr Telusiewicz
21 listopada 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 21 listopada 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J. W.
przeciwko P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T.
o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,
na skutek skargi kasacyjnej J. W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 14 listopada 2024 r., I ACa 3546/24,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego 2700 zł (dwa
tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych
za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
obowiązanemu odpisu niniejszego postanowienia.
UZASADNIENIE
1. Wyrokiem z 14 listopada 2024 r., Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w
sprawie z powództwa J. W. przeciwko P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością
w T., o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności, na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 26 września 2023 r., oddalił apelację
(pkt 1) oraz orzekł o kosztach postępowania (pkt 2).
2. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiodła strona
I CSK 1252/25
2
powodowa, zaskarżając wyrok w całości.
3. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując
się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
4. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na
ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona
w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi
kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony
wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie
służy zaś merytorycznej ocenie skarg)i kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej
jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest
usprawiedliwione.
5. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na
skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do zagwarantowania, że
skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń,
będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne. Ograniczenie przesłanek do
czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą
być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga kasacyjna nie stanie się
instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie. Tak więc, nie w każdej sprawie,
I CSK 1252/25
3
nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy
wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania,
w przeciwnym razie Sąd Najwyższy stałby się wbrew obowiązującym regulacjom
sądem trzeciej instancji. Nie jest rolą Sądu Najwyższego korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
6. Skarga kasacyjna strony powodowej nie zawiera argumentów
dostatecznych dla uznania, że skarżący skutecznie wykazał, iż w sprawie zachodzi
powołana przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
7. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego
wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno,
przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w
stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń
(postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a
jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić
Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się
do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu
Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III
CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).
8. W przedmiotowej sprawie skarżący podnosi twierdzenie o istnieniu
istotnego zagadnienia prawnego. Formułuje je w następujący sposób:
- „czy w świetle dyspozycji art. 512 k.c. dla skuteczności umowy cesji koniecznym
jest zawiadomienie dłużnika o przelewie wierzytelności przez zbywcę wierzytelności
(cedent) czy też wystarczająca jest informacja od nabywca wierzytelności?
- w związku z powyższym czy dla ważności (ustalenia istnienia) umowy cesji w
postępowaniu wytoczonym przez dłużnika konieczne jest, w ramach ciężaru
dowodu, przedłożenie umowy cesji przez powoda, który jako dłużnik nie był stroną
tejże umowy?”
W kontekście pierwszej części sformułowanego zagadnienia należy
wskazać, że w doktrynie wypracowano jednolity pogląd na temat prezentowanego
I CSK 1252/25
4
zagadnienia. Wskazuje się, że „obowiązek poinformowania dłużnika o fakcie
przelewu został nałożony na dotychczasowego wierzyciela (nie jest to
warunkiem skuteczności przelewu). Nie byłby bowiem racjonalny wymóg, aby o
przelewie zawiadamiał nabywca. Dłużnik nie musi znać jego osoby.” (szerzej patrz
G. Sikorski, Komentarz do art. 512 k.c. [w:] M. Balwicka-Szczyrba (red.), A.
Sylwestrzak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, LEX). Natomiast w
kontekście drugiej części sformułowanego zagadnienia Sąd Najwyższy podziela
częściowo argumentację wyrażoną w odpowiedzi na skargę kasacyjną, a ponowne
przywoływanie wskazanych tam wywodów uznaje w tym miejscu za zbędne.
Dodać trzeba, że w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania brak argumentacji przemawiającej za tym, że wyjaśnienie zagadnienia
może przyczynić się do rozwoju prawa. Skarżący połączył, niewłaściwie,
uzasadnienie do wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej z uzasadnieniem podstaw
kasacyjnych.
9. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
10. Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.).
11. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,
11 i 3 k.p.c. w związku z § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie.
[a.ł]
I CSK 1252/25
5
