I CSK 1219/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Łochowski
16 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 16 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa B.T. i J.T.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o zapłatę i ustalenie, ewentualnie o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 28 października 2025 r., I ACa 761/23,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu
Apelacyjnego w Warszawie z 28 października 2025 r., zaskarżając ten wyrok w
części, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części
oraz uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 15 września 2022 r. w
części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualne o uchylenie
wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy
przez oddalenie powództwa w zakresie 291 343 zł z odsetkami ustawowymi za
opóźnienie.
I CSK 1219/26
2
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na
nieprawidłową ocenę przez Sąd Apelacyjny skuteczności oświadczenia o
potrąceniu z 28 stycznia 2025 r. w toku postępowania apelacyjnego oraz
zaniechanie uwzględnienia tego zarzutu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią
orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania
prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.
Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa
materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna
już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.
Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona; nie wyjaśnił,
jaki przepis bądź przepisy zostały jego zdaniem naruszone w stopniu
kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą zasadnością skargi. Pozwany
wskazał, co prawda, w treści uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania, że Sąd Apelacyjny nie zastosował art. 498 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 499
k.c. (s. 6 skargi) oraz że dokonał błędnej wykładni przepisów, tj. art. 498 i 499 k.c.
(s. 8 skargi), nie jest to jednak równoznaczne wypełnieniem obowiązku, o jakim
mowa powyżej. Taka konstrukcja wniosku wyklucza przyjęcie, że skarga jest
oczywiście uzasadniona.
Ponadto powołanie się przez Sąd Apelacyjny, na brak „jakiejkolwiek
informacji odnośnie [do tego], kiedy i czy nastąpiło wezwanie do zapłaty jeszcze
przed wniesieniem pozwu przez pozwanego, czy też takie wezwanie do zapłaty
stanowił wniesiony pozew, a jeżeli tak, to w jakiej dacie nastąpiło jego skuteczne
doręczenie” (s. 76 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), stanowiło podstawę
nieuwzględnienia zarzutu potrącenia ze względu na niemożność ustalenia chwili
wymagalności wierzytelności wzajemnej pozwanego banku. Niewątpliwie jest to
I CSK 1219/26
3
okoliczność istotna z perspektywy zastosowania art. 498 i 499 k.c. i skuteczności
powyższego zarzutu. Ten element dotyczy jednak brakujących ustaleń faktycznych,
które nie mogą być przedmiotem zarzutów kasacyjnych (art. 3983 § 3 k.p.c.).
Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności
nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Marcin Łochowski
(D.Z.)
[SOP]
